All for Joomla All for Webmasters

ქართულ-ებრაული

მთავარი ქართულ-ებრაული

თამარ მეფის უნივერსიტეტის ინიციატივა: თბილისის ერთ–ერთ ქუჩას ეწოდოს შიმონ პერესის სახელი

2016 წლის 28 ოქტომბერს  ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის, ბატონი გიორგი ალიბეგაშვილის სახელზე  შევიდა   საინიციატივო წერილი:  საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია, პროფესორ-მასწავლებლები და სტუდენტები შემოდიან  თხოვნითი წინადადებით, ქალაქ თბილისის რომელიმე ქუჩას, თქვენი შეხედულებისამებრ შერჩეულს, ეწოდოს თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის შიმონ პერესის სახელი.უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი_  მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

არქიმანდრიტი ადამი (ახალაძე): შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება ქართულ-ებრაული ურთიერთობების კერა

27 ოქტომბერს, საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში, საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწის, პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის _ შიმონ პერესის აუდიტორია.

img_6994

.

img_7008

.

img_7001

ღონისძიებას ესწრებოდნენ ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, ქართულ-ებრაული თემის წარმომადგენლები , პოლიტიკოსები, ისტორიკოსები, ფილოსოფოსები და სხვა საპატიო სტუმრები. როგორც უნივერსიტეტის რექტორმა, არქიმანდრიტმა – ადამმა (ახალაძე) განაცხადა, შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა-განათლების კიდევ ერთი კერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციების და სხვა ღონისძიებების ადგილი. მან დიდი მადლობა გადაუხადა საქართველოს საპატრიარქოს და განაცხადა, რომ „ეს ღონისძება არის გზაჯვარედინი ქართველ და ებრაელ ხალხს შორის“. ღონისძიებას ასევე ესწრებოდა ქართველი ებრაელი პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საქართველოს ებრაელთა მსოფლიო კონგრესის თანათავმჯდომარე, ისრაელის სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში – შაფთაი ცური.

„ შიმონ პერესი ცნობილი იყო არა მხოლოდ ისრაელის სახელმწიფოში, ის ცნობილი გახლდათ მთელს მსოფლიოში და ეს ჩვენ კარგად დავინახეთ მისი დაკრძალვის დღეს, თუ როგორ დააფასა იგი მსოფლიოს ყველა ლიდერმა. დღევანდელი დღე კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს, რომ კავშირი, ქართველ და ებრაელ ხალხს შორის მჭიდროა და კვლავ გრძელდება. ამ  წინ გადადგმული ნაბიჯისათვის მე დიდ მადლობას ვუხდი უნივერსიტეტს და პირადად უნივერსიტეტის რექტორს _ არქიმანდრიტ ადამს (ახალაძე),, _ განაცხადა შაფთაი
ცურმა.

img_7036

ღონისძიებას ასევე ესწრებოდა ქართულ-ებრაული ურთიერთიერთობების ერთ-ერთი პატრიარქი, პოლიტოლოგი _ ჯამლეტ ხუხაშვილი. მან საუბრისას გაიხსენა შიმონ პერესის ვიზიტები საქართველოში და განაცხადა: – „მიხარია და ვამაყობ იმით, რომ მე ქართველი ვარ“ .
უნივერსიტეტის რექტორმა და არქმიანდრიტმა ადამმა ასევე დიდი მადლობა გადაუხადა საინფორმაციო სააგენტო „postalion.com“-ს გვერდში დგომისათვის.  „postalion.com“-ის ინიციატივით შეიქმნა ახალი რუბრიკა, რომლის სახელწოდებაა _ „ ორ მიწაზე დარწეული აკვანი“ . რუბრიკა ეძღვნება ებრაულ- ქართულ ურთიერთობებს და მას უძღვება საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის რესურსების მართვის დეპარტამენტის თავმჯდომარე, ექიმი _ ირინე ბიბილეიშვილი -იოსებაშვილი .

14881208_687264041438162_1000845094_o

 

.

img_7025
აუდიტორიის გახსნის შემდეგ გაიმართა მრგვალი მაგიდა სახელწოდებით-“შიმონ პერესი-გზა მომავლისკენ“ . მონაწილეებმა შიმონ პერესი გაიხსენეს და მის ცხოვრებასა და მოღვაწეობაზე ისაუბრეს. მოგონებებს თან ახლდა დიდი ემოციები და ცრემლი. დამსწრე საზოგადოებას აჩვენეს შიმონ პერესის გამოსვლა ქართულ ენაზე.
„ჩვენ, საქართველოში მცხოვრები ქართველები და ებრაელები ძალიან ბევრს ვლაპარაკობთ 26 საუკუნოვან უნიკალურ ურთიერთობასა და მეგობრობაზე , მაგრამ იმასაც ვფიქრობთ, რომ ბოლომდე არ არის შესწავლილი ჩვენი ურთიერთობების,  საქართველოში მცხოვრები ებრაელების ისტორია. დღევანდელმა ფაქტმა, რაც თამარ მეფის უნივერსიტეტში მოხდა, ჩვენს წინ გადაშალა ფართო პერსპექტივები იმისა, რომ ეს ურთიერთობა უფრო სხვადასხვა ჰორიზონტებით გაიშალოს. თანაც ის ფაქტი, რომ დღეს ამ უნივერსიტეტში გაიხსნა მსოფლიო პოლიტიკის რაინდის, მსოფლიო პოლიტიკის დიდი ვეტერანის, გამოცდილი ჰუმანისტის და უბრწყინვალესი პატრიოტი ადამიანის – შიმონ პერესის კაბინეტი, კიდევ ერთი დასტურია იმისა, რომ ჩვენი ურთიერთობა  21-ე საუკუნეში ბევრის მომტანი იქნება. ეს სჭირდება ჩვენი ქვეყნის ისტორიას, სჭირდება ჩვენს მომავალ თაობას,  მსოფლიო ხალხებს. ეს სჭირდებათ მაგალითად სხვადასხვა ეროვნებისა და რელიგიების წარმომადგენლებს, რათა დაინახონ მათ, რომ შეიძლება სხვადასხვა ეროვნების ხალხმა იცხოვროს მეგობრულად, ურთიერთპატივისცემით, სიყვარულით. ისე, როგორც ხდება ჩვენს მზიურ და მშვენიერ საქართველოში, „- განაცხადა კლუბ „26“-ის ხელმძღვანელმა, ზაირა დავარაშვილმა.

img_7031

.

img_7015

„როდესაც მსოფლიოში ცნობილი ადამიანები არსებობენ, უნდა შევეცადოთ, რომ ისინი საქართველოში ჩამოვიყვანოთ, შევხვდეთ მათ. მე ვსაუბრობ ისეთ ცნობილ ადამიანებზე, როგორიც იყო შიმონ პერესი. ამ ასაკშიც კი რომ ჩამოსულიყო  ის აქ,  ჩვენს ქვეყანაში ბევრ საკითხს შეხედავდა სხვა თვალით, გაანალიზებდა ჩვენს შინაურ და საგარეო პოლიტიკას… ბრძენი ადამიანი იყო და ძალიან მწყდება გული, რომ აღარ არის. მას ბევრი სიკეთის გაკეთება შეეძლო ჩვენი ქვეყნისათვის. ასეთი ადამიანებისგან  უნდა ვისწავლოთ, როგორ უნდა ვიცხოვროთ, რადგან ის, ძალიან საინტერესო მოღვაწე იყო.  უნივერსიტეტში, მისი კუთხის  შექმნის იდეაც სწორედ აქედან დაიბადა. ვიფიქრეთ, რომ ასეთი მაგალითი საჭირო იყო მომავალი თაობისთვისაც,“ აღნიშნა „postalion.com“-თან საუბრისას უნივერსიტეტის რექტორმა, არქიმანდრიტმა ადამმა.

მარიამ ცხოიძე

ეს მოვლენა ოქროს ასოებით ჩაიწერება ქართულ-ებრაული ურთიერთობების ისტორიაში

რუბრიკა „ორ მიწაზე დარწეული აკვანი“ აშუქებს  იმ მოვლენებს, რომელიც ოქროს ასოებით იწერება ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა მრავალსაუკუნოვან ისტორიაში. სწორედ ამ რანგის ფაქტად შეფასდა საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ინიციატივა, რომლითაც საგანმანათლებლო კერამ ქ. თბილისის საკრებულოს მიმართა _ ეწოდოს თბილისის რომელიმე ქუჩას შიმონ პერესის სახელი.

გთავაზობთ ამონარიდს 28 ოქტომბრით დათარიღებული კოლექტიური საინიციატივო წერილიდან:

ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარეს,

 ბატონ გიორგი ალიბეგაშვილს

საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია, პროფესორ-მასწავლებლები და სტუდენტები შემოდიან  თხოვნით, ქალაქ თბილისის რომელიმე ქუჩას, თქვენი შეხედულებისამებრ  შერჩეულს, ეწოდოს თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის შიმონ პერესის სახელი.

უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი

მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.  

მკითხველს შევახსენებ, რომ 27 ოქტომბერს, საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწის,ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია. ღონისძიების საპატიო სტუმარი გახლდათ ისრაელის სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში, ბატონი შაბთაი ცური. მოწვეულნი იყვნენ  ქართულ-ებრაული თემის თვალსაჩინო წარმომადგენლები, თბილისის დიდი სინაგოგის რაბინები, ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, მწერლები, ჟურნალისტები, პოლიტიკოსები, მეცნიერები და სხვა საპატიო სტუმრები.

აუდიტორია გახსნეს უნივერსიტეტის რექტორმა _ არქიმანდრიტმა ადამმა  და ბატონმა შაბთაი ცურმა.

მისასალმებელ სიტყვაში რექტორმა  განაცხადა:

–შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა-განათლებისკიდევ ერთიკერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა და კულტურის მოღვაწეთა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციებისა და სხვა ღონისძიებების არა მხოლოდ ლოკალური, არამედ საერთაშორისო სივრცე… ამ აუდიტორიის დაარსებით ჩვენ მთელი მსოფლიოს გასაგონად ვამბობთ: კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება საქართველოში, ბატონი შიმონ პერეს, თქვენი სწორუპოვარი თავდაუზოგავი მოღვაწეობით, პატრიოტიზმითა და კაცთმოყვარებით.“

სიტყვა წარმოსთქვა ბატონმა ელჩმა: 

–„შიმონ პერესი ცნობილი იყო არა მხოლოდ ისრაელის სახელმწიფოში, ის ცნობილი გახლდათ მთელს მსოფლიოში.ეს ჩვენ კარგად დავინახეთ მისი დაკრძალვის დღეს, ვნახეთ, როგორ დააფასა იგი მსოფლიოს ყველა ლიდერმა. დღევანდელი დღე კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს, რომკავშირი, ქართველ და ებრაელ ხალხებს შორის მჭიდროა და კვლავ გრძელდება. ამ  წინგადადგმული ნაბიჯისთვის დიდ მადლობას ვუხდი თამარ მეფის უნივერსიტეტსა და პირადად უნივერსიტეტის რექტორს, არქიმანდრიტ ადამს”.

დამსწრეთ მიესალმა ებრაელთა მსოფლიო კონგრესის თანათავმჯდომარემ ბატონი ჯამლეტ ხუხაშვილი. თავის სიტყვაში მან განაცხადა: „დღეს განსაკუთრებით მიხარია და ვამაყობ იმით, რომ მე ქართველი ვარ“.

აუდიტორიის გახსნის ცერემონიალის შემდეგ უნივერსიტეტში გაიმართა შიმონ პერესის ხსოვნისადმი მიძღვნილი მრგვალი მაგიდა: „შიმონ პერესი, გზა მომავლისკენ.“

წერილის ავტორი: ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი

წყარო: postalion.com

შიმონ პერესის ხსოვნის დღე თბილისში

27 ოქტომბერს,  საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში გაიმართება თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის _ შიმონ პერესის ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღონისძიება. მოწვეული ბრძანდებიან ისრაელის ელჩი საქართველოში, ბატონი შაფთაი ცური, ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, ქართულ-ებრაული თემის წარმომადგენლები, პოლიტიკოსები,  ისტორიკოსები, ფილოსოფოსები და სხვა საპატიო სტუმრები.

 შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორიას გახსნიან _ისრაელის ელჩი საქართველოში, ბატონი შაფთაი ცური; უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი (ახალაძე).

შიმონ პერესის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა–განათლების კიდევ ერთი კერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციებისა და სხვა ღონისძიებების ცენტრი.

15:20 სთ:

მრგვალი მაგიდა: შიმონ პერესი -გზა მომავლისკენ

მონაწილენი გაიხსენებენ შიმონ პერესს, ისაუბრებენ მის ცხოვრებასა და მოღვაწეობაზე.

რა მოხდა სურამის ებრაულ უბანში?

2005 წლის ნოემბერი იყო. თბილისი ქართული კულტურის საერთაშორისო ფესტივალს მასპინძლობდა. საორგანიზაციო კომიტეტის ხელმძღვანელმა, ქალბატონმა დარეჯან კუხიანიძემ  ღონისძიების ორგანიზებაში  დახმარება მთხოვა. ქართული ფოლკლორული ანსამბლები რამდენიმე ქვეყნიდან ჩამოდიოდნენ. ფესტივალი 10 დღის განმავლობაში გრძელდებოდა და მე რომელიმე ჯგუფისათვის კოორდინირება უნდა გამეწია. მიუხედავად გადატვირთული გრაფიკისა, სიამოვნებით დავთანხმდი კარგ ეროვნულ საქმეს. სტუმრების სიას ჩავხედე და თვალში მომხვდა ერთი ჯგუფი, ისრაელის ქალაქ რამლეს ბავშვთა ქორეოგრაფიული ანსამბლი, სიმონ ჯანაშვილის ხელმძღვანელობით. ქალბატონ დარეჯანს ვთხოვე,  მე ებრაელების დელეგაციას გავუწევ მეგზურობას-თქო.

ისრაელიდან  30 კაციანი ჯგუფი ჩამოვიდა, აქედან 25 მოცეკვავე გახლდათ. სულ ნარჩევი გოგო-ბიჭები იყვნენ – ლამაზები, ღიმილიანები და მორიდებულები. ყველაზე პატარა 4-5 წლისა იქნებოდა, უფროსები – ყველაზე მეტი 16 წლისანი. თან რამდენიმე მშობელიც წამოჰყოლოდათ. ანსამბლის ხელმძღვანელი, ბატონი სიმონ ჯანაშვილი არაჩვეულებრივი ადამიანი აღმოჩნდა. ბავშვებს საოცარი რიდი ჰქონდათ მისი და თან დიდი სიყვარული.

14800692_684789791685587_1731526232_n

.

14825728_684789851685581_567819404_n

.

14804944_684881428343090_1080069764_n

ფესტივალი დიდი წარმატებით წარიმართა, დღეში ზოგჯერ ორი კონცერტიც ტარდებოდა. ღონისძიებები კარგად იყო ორგანიზებული და დროდადრო ექსკურსიებიც გვქონდა ხოლმე დაგეგმილი იმისთვის, რომ ფესტივალი ჩამოსულთათვისაც საინტერესო ყოფილიყო და ადგილობრივებისთვისაც. ერთ დღესაც ბატონი სიმონი თხოვნით მოვიდა, თავისი ჩვეული მორიდებით _  ხვალ, მთელი დღის განმავლობაში ბავშვებს თბილისი უნდა დავათვარიელებინო, მე ამ ქალაქში გავატარე მთელი ახალგაზრდობა, ყველა კუთხე–კუნჭული ვიცი, ამიტომ თავად წავიყვან მათ ქალაქის გასაცნობად. ჯგუფში ბავშვების უმეტესობა სურამელი ებრაელების შვილიშვილები არიან. იქნებ ისე მოგვიხერხოთ, რომ ერთი დღე სურამში გავიყვანოთ, თავიანთი მშობლების და წინაპრების სახლები სურთ რომ  ნახონო.  გამცრა…. ჩემთვის მგრძნობიარე თემას შეეხნენ. განა რა იციან ამ თითისტოლებმა მამა-პაპის ფუძის მადლი რა არის-თქო, გავიფიქრე, მაგრამ გავჩუმდი. სიმონს დავპირდი, ყველაფერს მოვაგვარებდი და ბავშვები სასტუმროში დავტოვე. ცოტა რთული იყო უკვე დაგეგმილი და ყველა ინსტანციასთან შეთანხმებული მარშრუტის შეცვლა, თან საქმე უცხოეთის მოქალაქეებს ეხებოდა.

იმავე დღეს შევხვდი დიასპორის მინისტრის პირველ მოადგილეს,  ქალბატონ თამარ მახარაშვილს. ყურადღებით მომისმინა  და უმალვე მიხვდა, რაოდენ მნიშვნელოვანი იყო ებრაელი ბავშვების გამგზავრება სურამში. დილით ყველაფერი ადგილზე დაგხვდებათო, მითხრა გაღიმებულმა. გახარებული დავბრუნდი სახლში. წარმოვიდგინე ჩემი ბავშვების ემოციები, როცა ვეტყოდი, აბა ახლა ყველანი ავტობუსში და სურამისკენ მივდივართ-თქო.

დილას ადრიანად მივაკითხე სასტუმროში „ძველ თბილისი“.  საუზმობდნენ… ჩემმა სიურპრიზმა იმაზე დიდი სიხარული და ჟრიამული გამოიწვია, ვიდრე ველოდი. როგორ გულით სდომებიათ ამ პატარა ანგელოზებს წინაპრების ფუძის ნახვა.

14825648_684877911676775_230617166_n

მოკლედ, დავიძარით სურამისკენ, გზაში სიმღერა და ცეკვა-თამაში გვქონდა. სურამში ისე შევედით, არც გაგვიგია. სიმონ ჯანაშვილი თავადაც სურამელი გახლდათ და ის გვიწევდა მეგზურობას. ებრაელების უბანში მივედით. მთელი ავტობუსი გაირინდა, სიცილი და ჟრიამული უცებ სიჩუმემ შეცვალა. სიმონი ავტობუსიდან ჩავიდა და ბავშვებიც მიყვნენ. ევრითულ ენაზე რაღაცას ელაპარაკებოდა ხან ერთს, ხან მეორეს. მივხვდი, რომ სახლების მოძებნაში ეხმარებოდა. დავინახე, რომ 15 წლის შირლი გაჩერდა ჭიშკართან და ეზოს გაჰყურებდა. მივხვდი, იპოვნა პაპისეული სახლი. კარს ხელი წავკარი და კარ-მიდამოში შევედი, მასპინძელს შევეხმიანე. შუახნის ქალმა გამაგონა. ავუხსენი ვინც იყო სტუმარი და ვთხოვე, სახლში შეეპატიჟებინა. წარბიც არ შეუხრია _ ჩვენ ახლაც გვახსოვს ებრაელების სიკეთეები, მაგას როგორ დაგამადლებთო. წამო ბებო, შეციებული ხარ, ბუხართან ჩაი დავლიოთ, ისეთი ნაზუქები მაქვს გამომცხვარი, თითებს  მიაყოლებო – მოხვია შირლის და მის დაქალს ხელი და წაიყვანა. ბავშვები დადიოდნენ, სიმონმაც უამრავი ნაცნობი ნახა,  შუა გზაზე უკვე მთელი უბანი გამოეფინა, ყველამ  გაიგო ვინ სტუმრობდა იქაურობას. იყო დიდი მოკითხვა და გამოკითხვა: ვანო პაპა ცოცხალია?… შენა კაცო, დათიკოს შვილიშვილი არა ხარ?… ჯამლეტა რასა იქმს?… მესმოდა კითხვები. სიმონიც ხან რომელ ბავშვს გამოიყვანდა წინ, ხან რომელს _ ეს იმის შვილიშვილია, ეს ამისო, ამბობდა ძველი სურამელის კილოთი და ცრემლით გაბზარული ხმით. მოხუცები ბავშვებს ათვალიერებდნენ, `ვახ როგორ ჰგავს ბაბომისსა, პაპამისივით არ უცინის სახეი?…` და ასე დაუსრულებლად ეძებდნენ პატარა ებრაელებში, სურამიდან წასულების შვილიშვილებში, თავისი მერხის ძმაკაცების, ნაცნობ–მეგობრობრების,  საყვარელი მეზობლების ნაკვთებს, ღიმილს და მანერებს.

ღმერთო, იმხელა სიყვარული და მონატრება ტრიალებდა იმ წუთებში ებრაელების ყოფილ უბანში, ქვასაც კი აატირებდა.

უცებ თვალი რაღაცამ მომტაცა. მოშორებით პატარა მოშკა შევნიშნე ღობეს უცნაურად მიხუტებული. ისეთი ცელქი და ხალისიანი ბავშვი იყო, მეუცნაურა მისი ასეთი სერიოზული სახე. შუბლი ხის მესერზე ჰქონდა მიყრდნობილი და პერიოდულად ზეცას ახედავდა ხოლმე თავისი ლამაზი, ცისფერი თვალებით. ვიფიქრე, მივალ, ბავშვი მარტოა და არ შეშინდეს მეთქი, მაგრამ უცებ მივხვდი, რომ რაღაც საკრალური ხდებოდა იმ წუთას. სიმონმაც თვალი მიქნა, აცალეო. არ ვიცი რა დააბარა პაპამისმა ამ პატარა ანგელოზს თავის ნასახლარში, რა სიყვარული გამოატანა ასეთი, მაგრამ არცერთი სიტყვა არ დაუკარგავს ბიჭს, კაკალ-კაკალ მოურბენინა წინაპრის ფუძეს. თვალს ვერ ვაშორებდი პატარა „ვაჟკაცს“. ერთი იერუსალიმში გოდების კედელთან მინახავს ასეთი მლოცველები, მოწიწებით მდგომნი და მეორე, ეს ანგელოზი ვნახე სურამის ებრაულ უბანში… ბოლოს ბავშვმა თვალი მოავლო ეზოს,  ხის ღობეს აკოცა და დაშორდა.

მივხვდი, რომ ეს ის დღე იყო, რომელიც მთელი ცხოვრება გემახსოვრება ადამიანს.

იქიდან წამოსულებმა ბორჯომის ტყე-პარკისკენ გავაგრძელეთ ექსკურსია. უკვე გვარიანად აცივებული იყო და ვიფიქრე, ბავშვებს ბორჯომსაც ვანახებ, ამდენი ემოციების მერე ცოტა გართობა არ აწყენდათ თქო. ბორჯობის ტყე-პარკი უკვე  დათოვლილი დაგვხვდა. გაიხარეს ჩემმა პატარა მეგზურებმა, ითამაშეს, იხალისეს… გაოცებულები უყურებდნენ ამდენ თოვლს. უცებ დავინახე აჭარულის სოლისტს, 8 წლის სივანს  ჩანთა  გაუხსნია და თოვლის გუნდებს იწყობდა. სიცილი ამიტყდა, ბატონი სიმონიც იცინოდა. ჩვენ სადაც ვცხოვრობთ, იქ თოვლი არ იცის, ეს ბავშვები თოვლს პირველად ხედავენო _ მითხრა მან. ჰოდა მიჰქონდა ბავშვს თოვლი თავისი ჭკუით სახლში. ცოტა ხანში ვუთხარი, ეხლა ჩაიხედე ჩანთაში, რამდენი გუნდა დაგრჩა-თქო? რა დახვდებოდა ჩანთაში მოგეხსენებათ ალბათ.

14826311_684878518343381_111854505_n

ამ დროს ერთ-ერთი მოცეკვავის, ლერი ბერაძის ტელეფონიდან ზარი გაისმა. ბიჭმა ქართულად უპასუხა. საუბარი რომ დაასრულა, მოგვიტრიალდა და გვითხრა, პაპაჩემი იყო, აქვე ცხოვრობს, სუფრა გაუშლია და გველოდებაო. სიმონს გაეღიმა, კარგად ვიცნობ გუჯას, რომ არ მივიდეთ, სურამის გასასვლელთან დაგვხდება და მაინც არ გაგვიშვებსო. ვიფიქრე, ბარემ ბოლომდე ავუსრულებ გულისწადილს ჩემებს-თქო და მოვაბრუნეთ ავტობუსი. გუჯა დავარაშვილი დიდებული ადამიანი აღმოჩნდა. მისი ოჯახი განთქმული ყოფილა სტუმართმოყვარეობით. სამეფო სუფრა დაგვახვედრა. კარგა ხანს გაგრძელდა ქართული ტრადიციული სადღეგრძელოები, სიმღერები,  ცეკვა-თამაში დავარაშვილების ოჯახში. საკუთარი შვილიშვილივით ეფერებოდა მასპინძელი ანსამბლის ყველა წევრს.

ემოციებით დატვირთულნი დავბრუნდით თბილისში. თუ სურამისაკენ მიმავალ გზაზე ბავშვების ჟრიამული არ წყდებოდა ავტობუსში, უკანა გზაზე დადუმებულები ათვალიერებდნენ ღამის თბილისს ფანჯრებიდან.

ამ ათმა დღემ დიდად დაგვაახლოვა. ბავშვებს ისე უხაროდათ ჩემთან ყოფნა, მთხოვდნენ, დილაობით ადრე მივსულიყავი და ერთად გვესაუზმა. მეც ძალიან შემიყვარდნენ, გული მწყდებოდა, რომ დაშორების დრო ახლოვდებოდა. დიდი წარმატებები ჰქონდათ ფესტივალის კონცერტებზე, სიმონს დიდებული მოცეკვავეები გაუზრდია ისრაელში. რაღაც საოცარი ქართული ნაპერწკალი შემოჰქონდათ სცენაზე, ეტყობოდათ, რომ მათ დიდი პედაგოგი და ქართული ცეკვის დიდოსტატი ზრდიდა.

დადგა განშორების დღე. შუადღით მივაკითხე დასამშვიდობებლად. უკვე ვეღარ წარმომედგინა, ამის მერე რაღა უნდა გამეკეტებინა მათ გარეშე. სასტუმროს ჰოლში დამხვდნენ. სიმონი მომიახლოვდა და მთხოვა, ბავშვებს თქვენთან დამშვიდობება სურთ და ჯერ ნუ წახვალთო. უცებ მოგროვდნენ ყველანი, შემომეხვივნენ გარშემო და უცნაურად მიღიმოდნენ. მივხვდი, რაღაც ჰქონდათ ჩაფიქრებული. მეგონა, რაიმე ცეკვას შემისრულებდნენ დასამშვიდობებლად, ან მიმღერებდნენ და გავირინდე მოლოდინში.

დუმილი ბატონმა სიმონმა დაარღვია: _ ჩვენი ბავშვები ძალიან შეგეჩვივნენ, შეგიყვარეს და მთელი ჩვენი ჯგუფი დიდ მადლობას გიხდით ასეთი ზრუნვისა და სიყვარულისთვისო. ეს მითხრა, მარჯვენა ხელი გაშალა და გამომიწოდა. ეს ჩვენი ანსამბლის სახელზე ატარეთ, ქალბატონო ირინა, ბავშვებს უნდათ რაღაცით მადლობა გითხრან და თქვენც სულ გახსოვდეთ ისინიო. დავხედე და რას ვხედავ, ოქროს მედალიონი დედა ღვთისმშობლის გამოსახულებით…

  ეს უკვე ბოლო წვეთი იყო… ცრემლები წამომივიდა, ამ ანგელოზებს ფული შეუგროვებიათ და ჩემთვის ამხელა სიწმინდე უყიდიათ. როგორც ჩანს, უფროსები დაეხმარნენ, მაგრამ საიდან ამხელა სიყვარული, ჩვენ ხომ მხოლოდ 10 დღე ვიყავით ერთად.

ცრემლიანი რომ დამინახეს, ბავშვები შემომეხვივნენ, მშობლებიც მემშვიდობებოდნენ, თავიანთი ტელეფონის ნომრებს მიწერდნენ, სიმონიც იქვე იდგა და ცრემლიანი თვალებით გვიყურებდა. ვერ მივიღებ ამხელა საჩუქარს-თქო გამოვაცხადე, აზრი არ ჰქონდა ჩემს პროტესტს. ჩვენი ხალხი ასეთია, მითხრა ერთ-ერთმა მშობელმა, პატივს რომ სცემ, აუცილებლად შეეცდება რაღაცით მადლობა გადაგიხადოს. ეს კი არაფერია, სიამოვნებით ატარეთ გულზე და ჩვენ მუდამ გემახსოვრებითო.

მართლად ასე მოხდა, აგერ უკვე 11 წელი გავიდა, ზოგიერთ მათგანს დავუმეგობრდი, სტუმრადაც მიმიწვიეს, ჩემთანაც ჩამოდიან. მას შემდეგ, არც ღვთისმშობლის მედალიონი მომიხსნია და არც ის დღეები  დამვიწყებია არასოდეს.

ავტორი: ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი

წყარო: postalioni.com

რა იპოვნა ებრაელმა ბიზნესმენმა დაკარგული ბავშვობის ძიებაში

ბავშვის გონება რაღაც სხვაგვარად აღიქვამს ყველა ემოციას, უფრო მეტად უყვარს, უფრო ძლიერად  ენატრება, მდიდარი წარმოსახვის დამსახურებით ათასგვარ ზღაპრად იმახსოვრებს წარსულის მოგონებებს. წლების მერე კი, როდესაც ბრუნდება თავის წარსულში და ხელის ცეცებით ეძებს გარდასულ დღეთა ზღაპრის გმირებს, აღარც ბაბუის ეზოა ისეთი უზარმაზარი, აღარც ქუჩები, იმერული ოდა სახლიც აღარ გავს ციხე-სიმაგრეს.. ყველაფერი დაპატარავებულა და დალეულა დროთა განმავლობაში.

ჩვენი დღევანდელი რუბრიკის სტუმარი გაბრიელ მირილაშვილია, გაბი მორი, როგორც მას ისრაელში იცნობენ –  ბიზნესმენი, რომელიც 33 წლის განშორების შემდეგ პირველად 2003 წელს  ჩამოვიდა საქართველოში „დაკარგული ბავშვობის“ საძებნელად და დღეს, სამედიცინო სფეროში ერთ-ერთი მსხვილი ინვესტორია.

15128754_698600773637822_913214502_n

   _ ბატონო გაბი, საქართველოდან  ბავშვი  წახვედით, მოგვიყევით რა მოგონებები შემოგრჩათ?

_ ჩვენი ოჯახი შეძლებულად ცხოვრობდა, ბაბუას საქონლის საკლავი ჰქონდა და მთელი დასავლეთ საქართველოს ებრაელობას ამარაგებდა ქაშერი (სუფთა, წმინდა) ხორცით. ბებიას დუნია ერქვა, ქუთაისში, სამტრედიასა და კულაშში დიდად დაფასებული გახლდათ. არტისტი იყო პროფესიით, სწორედ ბებიამ გადააწყვეტინა ჩვენს ოჯახს ისრაელში წასვლა. მთელი სირთულეებიც თვითონ იტვირთა.

მაშინ 11 წლის ვიყავი, განსაკუთრებული სიმძაფრით აღვიქვამდი იმ ცრემლებს და ღამის საუბრებს ბუხართან, რაც წასვლის წინ, ჩვენს ოჯახში ხდებოდა. ჩემს უფროს დას არ უნდოდა საქართველოს დატოვება, წარჩინებული მოსწავლე იყო და ბევრი ქართველი მეგობარი ჰყავდა, არ ეთმობოდა აქაურობა. სულ ტიროდა. მე პატარა ვიყავი, მხოლოდ ემოციები მახსოვს, საუბრის და მსჯელობის შინაარსი დიდად არ შემომრჩა გონებაში. მოკლედ, გავყიდეთ ყველაფერი, შევკარით ბარგი და წამოვედით თბილისში. იქიდან მოსკოვში და ბრესტის გავლით ისრაელისკენ მიმავალ გზას დავადექით. მძიმე პერიოდი იყო. სამწუხაროდ, მოხდა ისე, რომ რუსეთის საზღვარზე გაგვძარცვეს, ყველაფერი წაიღეს. პასპორტი და სურათიც კი არ შემომრჩა. დღესაც ვცდილობ, ვნახო ჩემი პირადობის დამადასტურებელი რაიმე საბუთი, რომელიც საქართველოშია გაცემული. ვერაფერს ვერ მივაკვლიე.  ყველაფრის გარეშე დარჩენილები, ისევ ებრაელებმა დაგვსვეს თვითმფრინავზე და ისრაელისკენ გამოგვამგზავრეს.

15135511_698601926971040_1471925570_n

   _ კულაშში ქართველები და ებრაელები მხარიმხარ ცხოვრობდით.ამბობენ, რომ ნახევრად ქართველი ქალის გაზრდილი ხართ და მოგვიყევით რა გახსოვთ ამის შესახებ?

_ გამზრდელი მყავდა ქალბატონი ბაბილო (იღიმის). მახსოვს, ძალიან აფასებდა ჩემი ოჯახი. ბაბილოსთან რომ ვიყავი, დედა არც კი მომიკითხავდა, ასე ამბობდა, შენთვის მეორე დედაა, მისი რძით მყავხარ გაზრდილიო. მართლა თავის შვილებში არ მანსხვავებდა,  ავად რომ გავხდებოდი, წაიკრავდა თავსაფარს, მოხერხებულად ჩამისვამდა კალთაში, აიღებდა შავტარიან დანას, ნახშირს და რაღაცას ბუტბუტებდა. შელოცვით მმკურნალობდა. ეხლაც რომ მახსენდება ეს მომენტები, გულში სითბო მეღვრება. როგორც კი კულაშში პირველად ჩამოვედი, მისი საფლავი მოვინახულე და შვილივით მოვესიყვარულე.

   _ ბატონო გაბი, მოგვიყევით, რა გზა განვლეთ ისრაელში ჩასვლის შემდეგ?

_ რთული აღმოჩნდა აღთქმულ მიწაზე დამკვირდება. არ ვიცოდით ენა, არ გვქონდა ფული, არც საჭირო ნივთები. მთლიანად სახელმწიფომ დაგვასახლა. მორალურად ძალიან გამიჭირდა. აბსოლუტურად უცხო გარემოში მოვხვდი. სიზმრებს ქართულად ვხედავდი, ვიღვიძებდი და ჩემთვის გაუგებარი ენა მესმოდა. ხანდახან არ მინდოდა სიზმარი რომ დამთავრებულიყო. ეს იყო ისრაელის სახელმწიფოს შენების სათავეებთან და ჩვენ იმის ფუფუნებაც კი არ გვქონდა რომ ჯერ ენა გვესწავლა და მერე მიგვეღო განათლება, ყველაფერი ერთად უნდა გვეკეთებინა.  ბევრჯერ მომნატრებია ჩემი სკოლა კულაშში, სადაც ყველაფერი მესმოდა რასაც მასწავლიდნენ. მიუხედავად ამისა, ვისწავლე, სამედიცინო განათლება მივიღე სტომატოლოგიაში და მგონი ჩემი საქმე კარგად ვიცი.

   _ მოგვიყევით, საქართველოში თქვენი პირველი ჩამოსვლის შესახებ

_ 2003 წელს ჩამოვედი პირველად ხანგრძლივი განშორების შემდეგ. აქეთ მომავალს, თვითმფრინავში ჩემი გულის ხმა მესმოდა. არ მინდოდა შემემჩნია, მაგრამ ..ტრაპიდან რომ ჩამოვედი, ინსტიქტურად მიწას ვაკოცე. სასტუმრო „მერიოტ თბილისში“  დავბინავდით. მძიმე წლები იყო მაშინ საქართველოში, გული მტკიოდა მდიდრულ სასტუმროსა და ქალაქში ცხოვრების დონის კონტრასტს რომ ვხედავდი. ამან კიდევ უფრო გამიმძაფრა ინვესტიციის ჩადების სურვილი. რამდენიმე ოჯახს მაინც მივცემ თქო შვებას, ვიფიქრე. მას შემდეგ, რამდენჯერმე ჩამოვედი საქართველოში, ბაზრის მარკეტინგი შევისწავლე. ერთხელ ჩემს მეგობრებსა და თანაინვესტორებთან ერთად გახლდით  საქმიანი ვიზიტით. დღის ბოლოს ჩემი მომავალი პარტნიორები და მე წასახემსებლად შევედით რესტორანში. ვახშამი ლაზათიან ქეიფში გადაიზარდა. სადღეგრძელოებს ჩუმად ხომ არ დავლევდით, ნელ–ნელა ვუმატებდით ხმას. ჰოდა გვერდზე მაგიდასთან მჯდომ მოქეიფეებს გაუგონიათ, რომ ისრაელიდან ჩამოსული სტუმრები ვიყავით. მოვიდნენ, ჩაგვეხუტნენ, ისეთი ებრაელი ძმაკაცები გვყავს, გული რომ გვთხოვონ დაუფიქრებლად მივცემთო. თვითონაც ასეთები არიან და იმათი სიყვარულით თქვენ უნდა მოგეფეროთო. გავაერთიანეთ ორი მაგიდა, დავიწყეთ ქართული ქეიფი განსხვავებულებით, ვახტანგურებით.. კაი მადლიანი ქართული  სიმღერით. მერე  ჩვენ მოგვიძღვნეს ივრითული სიმღერები. გაოგნებულები გვიყურებდნენ ჩემი ებრაელი პარტნიორები, რამდენ ქვეყანაში ვყოფილვართ, ამისთანა არაფერი გვინახავსო. ვერაფრით ვერ დავაჯერე, რომ ერთმანეთი პირველად იმ სუფრაზე ვნახეთ. კარგა ხანს ეყოთ გაოცებისთვის.

   _ მოგვიყევით, რატომ განახორციელეთ საქართველოში ინვერსტიცია?

_ საქართველოში ინვესტიციების მოზიდვაზე 2003 წლიდან დავიწყე ზრუნვა. ვცდილობდი, ბევრი ბიზნესმენი დამეინტერესებინა აქაურობით. სიამოვნებით მოვყვებოდი ხოლმე  თარჯიმნად საქართველოში, ამასობაში მეც კარგად გავიხსენე ქართული ენა და მინდა გითხრათ, რომ წერა-კითხვაც თავიდან ვისწავლე.

15058591_698600556971177_43533128_n

ჩემი პირადი ინვესტიცია 2010 წელს განვახორციელე. დიდი სანათესავო და შეძლებული სამეგობრო მყავს. იდეა გვქონდა, რომ სამედიცინო ბიზნესი დაგვეწყო პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში. უკრაინას, რუსეთსა და საქართველოს შორის უნდა გაგვეკეთებინა არჩევანი. ჩემი ინიციატივით ინვესტიცია საქართველოში ჩავდეთ. „ოქსფორდ მედიქალი“ ნელ–ნელა ავამუშავეთ და დღეს ერთ–ერთი წარმატებული კლინიკაა ქართულ სამედიცინო ბაზარზე. დასაქმებულნი არიან აქაური მედიკოსები და ვფიქრობ, კარგი პროფესიონალებით გვყავს დაკომპლექტებული დაწესებულება. კორპორაციული კულტურის მაღალი სტანდარტები გვაქვს. შევეცადე, კარგი გუნდი შემეკრა. სწორედ ახლა, 3 დღის წინ გვქონდა გასვლითი აქცია: მე და ჩემმა თანაინვერსტორმა, ბატონ მაიომი ფანდომ  თანამშრომლები  დავპატიჟეთ კახეთში, ილიას ტბაზე და მგონი კარგადაც დავისვენეთ. ჩვენი მენეჯმენტი დიდ ყურადღებას აქცევს თანამშრომლების ურთიერთკეთილგანწყობას და ვფიქრობთ, ამგვარი ღონისძიებები კოლეგებს ერთმანეთთან შესანიშნავად აახლოვებს.

    _ ბატონო გაბი, მოგვიყევით თქვენი პირველი შეხვედრა სოფელთან, სადაც გაიზარდეთ. რა ემოცია გქონდათ?

_ პირველივე ჩამოსვლისას წავედი კულაშში დაკარგული ბავშვობის საძებნელად. ვერავინ ვერ ვნახე. სკოლაში იქნებ რამე იცოდნენ -თქო, ვიფიქრე. კულაშში პატარა სკოლა იყო, დაწყებითი კლასების, „კოტიას სკოლას“ ვეძახდით. დანგრეული დამხვდა. ჩემი ბავშვობის სურათი მინდოდა მენახა, არ მახსოვს როგორი ვიყავი პატარა, ჩვენ ხომ ყველაფერი წაგვართვეს. მეგობრების ძებნაც უშედეგოდ დამთავრდა, სახელები ბუნდოვნად მახსოვდა, სახეები კი მითუმეტეს.

მხოლოდ სინაგოგა და წინაპრების საფლავები დამხვდა ხელუხლებელი. რა კარგად შეუნახავთ ქართველებს. ესღა დამრჩა კულაშში სიხარულად. ბავშვობა კი …  ბავშვობა, სამწუხაროდ, ვერ ვიპოვნე. ჩვენი სახლი ისევ დგას. კედლებს მოვეფერე, მოვესიყვარულე. ქუჩები,  ბოგირი, სადაც ბავშვები ვიკრიბებოდით ხოლმე,  ისეთი პატარა მეჩვენა.

ჩემთვის პირველი აკვანი კულაშში დაირწა. 50 წლის რომ გავხდი, ჩემს თავს  საჩუქარი გავუკეთე: ჩამოვიყვანე ოჯახი, ვანახე შვილებს სად დავიბადეთ და გავიზარდეთ მე და ჩემი მეუღლე. რათა იცოდნენ საიდან მოდიან. ეს აუცილებელია.

   _ რა ქართული ტრადიციები გაქვთ შენახული ისრაელში?

_ რაც აქედან წავედით, ყველა წესი და ტრადიცია შევინახეთ. ივრითული  ენა ისედაც არ ვიცოდით და ერთმანეთში სულ ქართულად ვლაპარაკობდით. ქორწილები და ქეიფები სულ აქაური  სუფრის წესებით გვქონდა. სადღეგრძელოები, მენიუ, სიმღერა. ბავშვებიც ამ ტრადიციებზე გაიზარდნენ. ჩემი ქორწილიც ქართული წესით გვქონდა. ჩემი მეუღლე მზია მირილაშვილია. ისიც ჩვენებურია. კარგი გოგო იყო და  ისრაელში რომ ჩამოვიდა, დუნია ბებიამ სტაცა ხელი და მოიტაცა (იცინის). ასე დავქორწინდით, ახლა 3 შვილი გვყავს. ჩემმა შვილებმა ყველა ქართული წესი იციან, ლაპარაკი უჭირთ, მაგრამ ყველაფერი ესმით. ჩვენთან ქალ-ვაჟის სიმწიფის ასაკში შესვლის დაბადების დღე დიდი ზეიმია, ბარმიცვასა და ბათმიცვას ვუწოდებთ. ჰოდა ამ დღესასწაულზე ბავშვებს სპეციალურად ვასწავლით ხოლმე ქართულ ცეკვას. ჩემი უფროსი ქალიშვილის ბათმიცვა 25 წლის წინ გვქონდა და თავიდან ბოლომდე ქართული სუფრის წესებით გადავიხადე.

   _ ბატონო  გაბი, როგორც ვიცით, სამომავლოდ კიდევ სხვა პროექტების  განხორციელებას გეგმავთ, რა მიმართულებით აპირებთ  ახალი ინვესტიციის ჩადებას საქართველოში?

_ სწორედ ახლა ვიწყებთ საქმეს, რომელიც ახალი სიტყვა იქნება სტომატოლოგიურ მიმართულებაში. ჩვენ ისედაც გახლავართ შემომტანები მაღალი ხარისხის სტომატოლოგიური მასალებისა ევროპიდან, ამერიკიდან და ისრაელიდან. ახლა კი ვაპირებთ თანამედროვე მოდერნისტული ტექნოლოგიების დანერგვას, რომელიც თავისთავად  ითვალისწინებს მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის აღჭურვას და  კადრების მომზადებას. დაგეგმილი გვაქვს აქაური სპეციალისტების გადამზადება ისრაელისა და  ევროპის წამყვან კლინიკებში. ეს იქნება ახალი სიტყვა კომპიუტერიზირებულ სტომატოლოგიასა და დისტანციურ მედიცინაში. ლეგიტიმაციის პროცესი უკვე დასრულებულია და ახლა პრაქტიკულად ვცდილობთ, ეტაპობრივად დავიწყოთ საქმე.

    …

    რამდენიმე წლის წინ იერუსალიმში ქართველებისთვის, ქართული წირვა–ლოცვისთვის მიწა იქნა შეძენილი. ქონების საკუთრებაში გადაცემის პროცესი რთული  აღმოჩნდა, თითქმის შეუძლებელი.   საქართველოს სახალხო არტისტი, მომღერალი და ყველასათვის საყვარელი ადამიანი, თემურ წიკლაური ედგა სათავეში ამ მამულიშვილურ საქმეს და როგორც აღმოჩნდა, სირთულეების გადალახვა სწორედ ბატონი გაბი მორის დახმარებით შეძლო.

   ჩვენ ბატონ თემურს დავუკავშირდით:

15135495_698620870302479_510961597_n

    _ ბატონო თემურ, მოგვიყევით როგორ  და რა მიზეზით დაიწყო თქვენი და ბატონი გაბის მეგობრობა?

_ ბედისწერამ ის მოუტანა ქართველ ებრაელობას, რომ მათ  ორი სამშობლო აქვთ. გაბი მორი არაჩვეულებრივი ქართველია, ჰყავს  შესანიშნავი ოჯახი,  შვილები, შვილიშვილები და დიდებული მეუღლე. ბედნიერი ვარ, რომ ცხოვრებამ მომცა შესაძლებლობა, ეს ადამიანი გამეცნო. არსებობს ასეთი თბილისელი კაცი, რომელიც ახლა უცხოეთში საქმიანობს – სოსლან ხარებოვი. მან გამოთქვა სურვილი, რომ ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიისთვის შეგვეძინა სახლი, რათა კვლავ აღმდგარიყო წმინდა მიწაზე ქართული წირვა-ლოცვა. ჩემი კავშირების გათვალისწინებით ამ ამბის მოგვარება მე მთხოვა. რა უნდა ყოფილიყო ამაზე დიდი მისია ქრისტიანი კაცისთვის? დავიწყე გზების ძიება. ნახევარი წელი უშედეგო ძებნასა და ფორმალობების, ბარიერების გარკვევაში გავატარე. ამის შემდეგ დამაკავშირეს გაბრიელ მირილაშვილს, ბატონ გაბის, რომელსაც მოვუყევი ყველა სირთულის შესახებ და  მისი დახმარებით, ზუსტად 1 კვირაში  უკვე შევარჩიეთ სახლი, არაჩვეულებრივ ადგილას, რომელიც გადაჰყურებს მთელს იერუსალიმს. არ შემიძლია არ აღვნიშნო საქართველში ისრაელის სრულუფლებიანი ელჩის, ბატონი შაბთაი ცურის დიდი ღვაწლის შესახებ  ამ საქმეში. ისიც ძალიან დაგვიდგა გვერდში. ბატონი შაბთაის ვაჟი, შაულცური იურისტი გახალავთ  და მხოლოდ მისი მაღალი პროფესიონალიზმის წყალობით შევძელით ლავირება და ისრაელის საკმაოდ რთული კანონმდებლობის ფარგლებში დავიკანონეთ  ქონება მუდმივ მფლობელობაში. მინდა გითრათ,  რომ იერუსალიმში ქონების შეძენა შესაძლებელია მხოლოდ რაღაც პერიოდით, შემდეგ ეს უკანასკნელი ისევ რჩება სახელმწიფოს მფლობელობაში. შაულ  ცურმა  კი უდიდესი პროფესიონალიზმის და რაც მთვარია, გულანთებული ქართველობით შეძლო ის, რომ სახლი და  მიწა განუსაზღვრელი დროით ეკუთვნით ქართველებს.  იქ დღეს ქართული სიტყვა ისმის და ქართული წირვა-ლოცვა აღევლინება. გაბიმ მომინახა კაცი, რომელიც ვიდრემდის საქმე ბოლოდე დალაგდებოდა, ზედამხედველობას უწევდა იქაურობას.  გამოვნახეთ ლეგიტიმაციის ასეთი ფორმა: ქონება ჩემი გარდაცვალების შემდეგ, ჩემივე სურვილით გადაეცემა საქართველოს საპატრიარქოს. ეს იყო ყველაზე ოპტიმალური გზა, რომელიც შეიძლებოდა გაგვევლო.

მე და გაბიმ ეს გავაკეთეთ როგორც ძმებმა, ქართველმა კაცებმა, რომლებმაც  წმინდა მიწის ნაწილი ძღვენად მიართვეს სამშობლოს. კეთილად დავაგვირგვინეთ საქმე, რომელიც თითქმის შეუძლებელი გახლდათ და მე მას კვლავ ვეუბნები მადლობას საქართველოს სახელით…

ძვირფასო მკითხველო, იმედს ვიტოვებ, რომ ამ წერილს გაბრიელ მირილაშვილის რომელიმე ბავშვობის მეგობარი, ან კულაშელი მეზობელი წაიკითხავს. ის, ვისაც ბავშობაში „მიშა ფოტოგრაფის“ გადაღებული სურათი აქვს ბატონ გაბისთან ერთად.. ჰოდა გელოდებით, ერთად ვიპოვნოთ დაკარგული ბავშვობა.

სტატიის ავტორი _ ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი.

წყარო:postalioni.com

ვინ არის ქართველი ებრაელი, რომელიც 22-ე საუკუნის კლინიკაში მუშაობს?

ჩვენს წინ დიდი რკინის ალაყაფი გაიღო და მანქანა უზარმაზარ ტერიტორიაზე გადაშლილ ასაფ ჰაროფეს კლინიკის ეზოში შევიდა. კამპუსში შესვლას დაცვა მკარცად აკონტროლებდა, თუმცა ჩვენს მასპინძელს საშვი არ დასჭირვებია _ ყველა ღიმილით ხვდებოდა.

სამედიცინო ცენტრი ასაფ ჰაროფე სიდიდით მესამე კლინიკაა ისრაელში და პირველი  შფელის ოლქში (სამხრეთ ისრაელი). ის რეფერალური საავადმყოფოა – განფენილი დაახლოებით 25 ჰექტარზე, მომსახურების დაფარვის ზონა 300 000 მოსახლეა და  მასში დასაქმებულია დაახლოებით 2000 ექიმი. იგი წარმოადგენს თელავივის უნივერსიტეტის სეკლერის სახელობის მედიცინის ფაკულტეტის  კლინიკურ–სამეცნიერო  ბაზას, სადაც ტარდება ფუნდამენტური  და კლინიკური კვლევები, მათ შორის, საერთაშორისო მასშტაბის.

ჩემი მასპინძელი ქართველი ებრაელი გახლდათ  – ამირან  ჩაჩაშვილი, როგორც კლინიკაში შესვლისთანავე შევნიშნე, ფრიად დაფასებული და ყველასათვის საყვარელი ექიმი. იგი უროლოგიური განყოფილების უმაღლესი კატეგორიის დიპლომირებული სპეციალისტია და ასაფ ჰაროფეს ბაზაზე 2002 წლიდან წარმატებით მუშაობს. ბატონი ამირანი თავაზიანად დაგვთანხმდა ჩვენთვის რამდენიმე კითხვაზე ეპასუხა:

14445854_666885596809340_1976405359_n

    _ ბატონო ამირან, ორიოდ სიტყვით მოგვიყევით იმ განყოფილების შესახებ, სადაც თქვენ მოღვაწეობთ?

_ კლინიკა მრავალპროფილურია, სხვადასხვა მიმართულებები ბოქსებადაა განფენილი კლინიკის ტერიტორიაზე. განყოფილება, სადაც მე ვმოღვაწეობ უროლოგიის მიმართულებას მოიცავს სხვადასხვა სპეციალიზაციებით: ურო–ონკოლოგია, ბავშვთა უროლოგია, ურო–გინეკოლოგია, ანდროუროლოგია, იმპოტენცია, საერთო უროლოგია და ა შ. შესაბამისად კეთდება სხვადასხვა სახის ოპერაციები. გარდა ოპერაციული მკურნალობისა, არის უროლოგიურ დაავადებათა კონსერვატიული მკურნალობის მიმართულებები, რომელიც ხორციელდება როგორც სტაციონარულად, ასევე ამბულატორიულადაც.

მე, ჩემს კოლეგებთან ერთად ოპერაციული უროლოგიის მიმართულებით ვმოღვაწეობ. ყოველდღიურად ვაკეთებ ოპერაციებს შარდ–სასქესო სისტემის ორგანოებზე: წინამდებარე ჯირჯვალზე – დახურული და ღია მიდგომით, შარდის ბუშტსა და თირკმელზე, სათესლე ჯირკვალზე სხვადასხვა პათოლოგიის დროს, კონკრემენტების (ქვებისა და კენჭების) დამსხვრევას, შემდგომი პასაჟით აპარატურული მიდგომით და ა შ.  ოპერაციები მაღალტექნოლოგიური მატერიალურ–ტექნიკური ბაზის პირობებში კეთდება და გამოჯანსაღების მაღალი მაჩვენებლები გვაქვს. გარდა ამისა, მამაკაცის რეპროდუქციული ჯანმრთელობის მიმართულებით ვაკეთებთ უნიკალურ ოპერაციებს და ეს სფერო, რომლის ხელმძღვანელიც მე გახლავართ, მკურნალობის საუკეთესო შედეგებითაა ცნობილი. პარალელურ რეჟიმში კლინიკურ ბაზაზე  გვაქვს სამეცნიერო კვლევები მამაკაცის იმპოტენციის პრობლემებზე, რომელიც  ქვეყნდება სამეცნიერო ჟურნალებში ისრაელსა და მის საზღვრებს გარეთ.

14509299_669086476589252_1160113351_n

.

14518697_669086499922583_1918854329_n

.

14470884_669086463255920_1409035504_n

    _ ბატონო ამირან, ყველა დიდი ექიმი წინამორბედი დიდი ექიმის გაზრდილია, როგორც სპეციალისტი. თქვენ შემთხვევაში როგორ გახდით წამყვან სპეციალისტ?

_ მართალს ბრძანებთ (იღიმის). მართლაც გამიმართლა, რამდენიმე კორიფე მასწავლიდა. მათ შორის განსაკუთრებულად მინდა გამოვყო პროფესორი არიელ ლინდლერი, რომელიც ისრაელში ონკოუროლოგიის ფუძემდებლად ითვლება. ურთულეს ოპერაციებზე ვუწევდი ასისტენტობას წინამდებარე ჯირკვლისა და შარდის ბუშტის ოპერაციების დროს. ხშირად ყოფილა, როდესაც სხვა სპეციალისტებს ვერ გაურისკავთ პაციენტი საოპერაციოდ გაეყვანათ მდგომარეობის სირთულის გამო, პროფესორს გაუკეთებია ურთულესი ოპერაცია და ხშირად გაგვმართლებია კიდეც. დიდი სიხარულიც გვქონია ამის გამო და დიდი ნერვიულობაც, მაგრამ სხვაგვარად არ გამოდის…

მახსოვს  ერთი პაციენტი, 18 წლის ულამაზესი გოგონა ხაიფიდან. ავთვისებიანი სიმსივნე ჰქონდა თირკმელზედა ჯირკვალზე. მდგომარეობის სირთულის გამო სხვა სპეციალისტებმა ხელი არ მოკიდეს და ასე აღმოჩნდა ის პროფესორ ლინდლერთან. ამ პაციენთან მე და პროფესორი ერთად ვმუშობდით. სიმსივნე მთელი მუცლის ღრუში იყო უკვე მოთესილი. ოპერაცია პროფესორმა გააკეთა, მე ასისტენტი გახლდით. ურთულესი ოპერაცია გაკეთდა, ვიტყოდი რომ, ეს იყო უმაღლესი პილოტაჟი. საშინლად ვნერვიულობდი, ალბათ პროფესორიც, მაგრამ მას არაფერი შეტყობია. ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა, შემდგომ ქიმიოთერაპია ჩატარდა და გოგონა პრაქტიკულად ჯანმრთელი დაუბრუნდა ოჯახს.

პროფესორი არიელ ლინდლერი უდიდესი უროლოგი გახლავთ, ნოვატორი და შემოქმედებითი ყველა ასპექტში. მისგან ვისწავლე არა მარტო ოპერაციის ტექნიკა, არამედ ბევრი რამ ცხოვრებაზე, როგორ უნდა მიუდგე პრობლემას, არა მარტო საექიმოს, არამედ ყოველდღიურს, ცხოვრებისეულს და როგორი გადაწყვეტილება სჯობს. უაღრესად ერუდირებული ინტელიგენტია. შეგიძლია ელაპარაკო მუსიკაზე, ისტორიაზე, რელიგიაზე, კულტურაზე. მიუხედავად ასაკისა, საოცრად მახვილი გონება აქვს და საკმაოდ არაორდინალური შეხედულებები. როგორც მისი კოლეგები ამბობენ, ოქროს ხელები აქვს. ახლა უკვე პენსიაზე გახლავთ.  არის წევრი ისრაელის ქირურგთა ასოციის, ამერიკის შეერთებული შტატების უროლოგთა გაერთიანების, ევროპის უროლოგთა გაერთიანების, ისრაელის უროლოგთა გაერთიანების, ენდოუროლოგიის ასოციაციის და ისრაელის ექიმთა პროფკავშირის თავმჯდომარე. მართლაც საუკეთესო მოგონებები მაკავშირებს ამ ადამიანთან. მან  დიდი საექიმო  სკოლა გამატარა.

   _ ბატონო ამირან, როგორც ვიცი, ისრაელში ჩასვლის შემდეგ რთული გზა გაიარეთ, ვიდრე კვალიფიციური სპეციალისტად შედგებოდით. გთხოვთ, მოკლედ მოგვიყვეთ ამის შესახებ…

_ კი, მართლაც არ იყო იოლი გზა, ვიდრე საოპერაციო მაგიდამდე ქირურგად მივიდოდი. ისრაელში ჩასვლის  მერე ვალდებული ვიყავი ივრითული ენის კურსები გამევლო, შემდეგ დავიწყე ინტენსიური მზადება ჩემ სპეციალობაში გამოცდის ჩასაბარებლად, პარალელურად კვლავ ვაგრძელებდი ენის შესწავლას. ოჯახი მყავდა, რომელსაც ფინანსურად ასევე მე ვუზრუნველყოფდი, სხვაგვარად არ გამოდიოდა. ამის გამო მიხდებოდა დილით უთენია და ღამის ცვლებში მუშაობა სხვადასხვა ქარხანაში. ძალიან ვიღლებოდი, მაგრამ დიდი შრომის შემდეგ გამოცდის ჩაბარება წარმატებით შევძელი. 1 წელი ვსწავლობდი ინტერნატურაში, რომელსაც აქაურად სტაგი ქვია. 1 წლის თავზე მივიღე ზოგად ექიმის ლიცენზია. 2 წელი ვმუშაობდი გამოძახებებზე ოჯახებში. ამის წყალობით მთელი ეს ოლქი ხუთი თითივით ვიცი… 2000 წელს დავიწყე სპეციალიზაცია უროლოგიაში ასაფ ჰაროფეს კლინიკაში, რომელიც 6 წელი გაგრძელდა. 2006 წელს 2 დიდი გამოცდის ჩაბარების შემდეგ მომენიჭა უროლოგის დიპლომირებული სპეციალისტის წოდება. დამეწმუნეთ, ამ თარიღების მიღმა დიდი შრომა და მაღალი პროფესიული მოტივაციაა ჩადებული.პარალელურად დავიწყე ვიწრო სპელიალიზაცია მამაკაცის იმპოტენციის მიმართულებით და დღეს გახლავართ განყოფილების უმაღლესი კატეგორიის ექიმი.

14429326_666885756809324_1383361306_n

.

14429638_666885653476001_2080537804_n

ასაფ ჰაროფეს რეფერალური კლინიკის პარალელურად, ვმუშაობ 2 კერძო საავადმყოფოში – ასუტა და მერავი. ვარ კონსულტანტი პოლიკლინიკებში.განსაკუთრებული მადლობა მინდა ვუთხრა ჩემს ალმა მატერს, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტს. მიუხედავად იმისა, რომ ისრაელის სახელმწიფო არ ცნობს სხვა ქვეყნის დიპლომის ვალიდურობას, მე, როგორც ექიმი ვამბობ, რომ თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტმა დიდი ბაზისური ცოდნა მომცა და ამასთან, საუკეთესო სამეგობრო შემძინა, რომლებთანაც სტუდენტობის არაჩვეულებრივი 7 წელი მაკავშირებს და დღესაც არ ვწყვეტ ურთიერთობას.

   _ თქვენი ცხოვრების ნახევარი საქართველოში გაქვთ გატარებული, მოუყევით მკითხველს ცოტა რამ ამ პერიოდზეც?

_ დავიბადე ქალაქ ონში. დავამათვრე ონის პირველი საშუალო სკოლა. კლასში ნახევარი მოსწავლეებისა ებრაელი იყო, მეორე ნახევარი ქართველი. ძალიან მეგობრული კლასი გვქონდა. არასოდეს ყოფილა გარჩევა ჩვენს შორის. ისე გავიზარდეთ, რომ არც კი ვიცოდით რაიმე სხვაობა თუ იყო ჩვენს შორის. ერთმანეთის ოჯახებში ისე შევდიოდით, როგორც საკუთარი ნათესავის. სკოლის შემდეგაც დროს სულ ერთად ვატარებდით. მეზობლებიც სულ ქართველები მყავდა. ფიქრია ჩიხრაძე, საქართველოს პრეზიდენტის მრჩეველი, ჩემი მეზობელი გახლდათ. ვთამაშობდით, ვცელქობდით, ვჩხუბობდით და მაინც ვსწავლობდით. მამაჩემი, შოთა ჩაჩაშვილი ელექტრო ინჟინერი იყო, მთის წიაღისეულს მოიპოვებდნენ. დედა კი – ბაღის მასწავლებელი. ახლა პენსიაზე არიან და შვილიშვილებს ზრდიან. ბავშვობა ჩემი ცხოვრების ყველაზე ტკბილი პერიოდია. და ეს პერიოდი საქართველოს ულამაზეს კუთხეში, რაჭაში მაქვს გატარებული.

_ თქვენი ოჯახის შესახებ რას გვეტყვით, ბატონო ამირან? წარმატებულ ექიმს უსათუოდ კარგი ოჯახი უმაგრებს ზურგს, წინააღმდეგ შემთხვევაში ამდენის გაკეთებას ვერ შეძლებდით…

_ საქართველოში დავქორწინდი 1991 წ. ჩემი მეუღლე დინარა ამშიკაშვილი გახლავთ, აწ უკვე ჩაჩაშვილი (იღიმის). ჩემი სკოლის საუკეთესო მეგობრის უმცროსი დაა. შემიყვარდა… მაგრამ მეგობრის დის შეყვარება, თანაც უმცროსის, ბიჭებში ცუდი ტონი იყო. ამიტომ დიდხანს ვმალავდი.

გვყავს 3 შვილი, ჩვენმა შვილებმა ქართული ენაც  კარგად იციან და წეს–ჩვეულებებიც. უფროსი ვაჟი 24 წლისაა, ისიც საქართველოშია დაბადებული. წლინახევრისა ამოვიდა ისრაელში. ბაბუას სპეციალობას მიყვა და უნივერსიტეტში ელექტროინჟინრის სპეციალობას ეუფლება.მეორე ვაჟი 18 წლისაა. ექიმობას აპირებს, თუმცა მანამდე ბევრი უნდა იშრომოს. მესამე ქალიშვილი გვყავს, 9 წლისა. მერწმუნეთ, ოჯახში ყველაზე უფროსის სტატუსი მას აქვს…

13646750_1717912355129055_1888743559_o

.

12191125_10207834002236136_4017648220731890622_o

.

13589189_1717913815128909_659016836_o

    _ დღეს რა ურთიერთობა გაქვთ საქართველოსთან?

    _ საქართველოში 3- ჯერ ვიყავი, მოვისიყვარულე, მოვეფერე ჩემს კუთხესაც და მეგობრებსაც. ჩვენც გვაქვს აქ ჩვენი პატარა საქართველო. სანათესაო რომ შევიკრიბებით ქართულად ვლაპარაკობთ სულ. მეტსაც გეტყვით, მე და მამაჩემი ყურძენს ვყიდულობთ ხოლმე და ღვინოს ჩვენ თვითონ ვაყენებთ. ისე, როგორც საქართველოში ვაკეთებდით, ყველა წესის დაცვით. ეს ამბავი მთელი რიტუალია ჩვენი ოჯახისთვის და დიდი ხალისით ვაკეთებთ.

13639500_1717913578462266_1468480502_o

ჩამოვდივარ, როცა ამის საშუალებას სამსახური და პაციენტები მაძლევენ. აქეთაც ჩამოდიან ხოლმე ჩემი მეგობრები. შარშან დაბადების დღეზე დიდი სიურპრიზი გამიკეთეს: 3 საუკეთესო მეგობარი ჩამომივიდა სტუმრად ოჯახებთან ერთად. ახლა სამივე წარმატებული ექიმია საქართველოში. ასე არაფერი გამიხარდებოდა… ყოველ საღამოს სტუდენტობას ვიგონებდით და ისევ სტუდენტები გვეგონა თავი.

……….

ბევრი ვისაუბრეთ მე და ამირანმა. მეც ექიმი გახლავართ და ჩემი პროფესიული ინტერესის გამო რამდენიმე განყოფილება მოვიარეთ, კოლეგებიც გავიცანი, საოცრად კეთილგანწობილი ადამიანები.  „22-ე საუკუნის კლინიკა“ – ამომიტივიტივდა გონებაში. მართლაც ასეა… კლინიკაა, რომელშიც ექიმად მოხვედრისთვისაც სახელმწიფოს საკმაოდ მაღალი სტანდარტები აქვს დაწესებული.

დღის ბოლომ ისე მოაწია, არც კი დავღლილვარ. წამოვედი დატვირთული შთაბეჭდილებებით, ინფორმაციებით და რაც მთავარია სიამაყით -„22-ე საუკუნის კლინიკაში“ თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის  კურსდამთავრებული წამყვანი სპეციალისტი გახლავთ, ებრაელი და თანაც ქართველი.. ამირან ჩაჩაშვილი.

მკითხველისათვის უკეთ გაცნობის მიზნით ჩვენი რესპოდენტის ბავშვობის მეგობარს საქართველოში, მის ჯგუფელსა და კოლეგას, მედიცინის დოქტორს, დავით გობეჯიშვილს დავუკაშირდით.

    _ ბატონო დავით, როგორც ვიცით, თქვენ და ამირანი ერთად გაიზარდეთ, ერთად დაასრულეთ თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, მოგვიყევით ცოტა რამ მის შესახებ?

     _ ონში ბევრი ებრაელი ცხოვრობდა. არასოდეს გაგვირჩევია მეგობრები ეროვნების მიხედვით. ერთად ვსწავლობით, ერთად ვთამაშობდით, ერთად ვჩხუბობდით, ერთადაც ვისჯებოდით თუ რაიმეს გავაფუჭებდით. ისე მოხდა, რომ მე და ამირანი სკოლაშიც ერთად ვსწავლობით და უმაღლესშიც, ამიტომ მასთან მეგობრობის მრავალი წელი მაკავშირებს  და მე ამით ძალიან ამაყი ვარ. საოცარი გულის კაცია და საკმაოდ პროგრესული გონების პროფესიონალი. მისთვის არ არსებობს საზღვრები, რომელიც რაღაც პირობითობების გამოა დასმული. ადამიანი ამირანისთვის ყველაზე დიდი ფასეულობაა.

ერთ ისტორიას მოგიყვებით, დარწმუნებული ვარ თვითონ ამას არ იტყვის, თავის თამდაბლობის გამო. ამირანი თავისი ოჯახით შარშან საქართველოში იყო ჩამოსული დასასვენებლად. 1 კვირა ოჯახი ურეკში წაიყვანა, როგორ ადრე ბავშვობაში ჩვენ დავყავდით ხოლმე ჩვენს მშობლებს. ერთ მშვენიერ დღეს სანაპიროზე იყო და ზღვის მხრიდან ყვირილი შემოესმა. ვიღაცა ხმამაღლა შველას ითხოვდა. არც დაფიქრებულა, ისე შევარდა ზღვაში (ცურვა კარგად ვიცით – პატარები რომ ვიყავით მთის ჩქარ მდინარეებში გვაქვს ნასწავლი (იღიმის)). მოახერხა და ახალგაზრდა მამაკაცი წყლიდან ამოიყვანა. უკვე ბევრი წყალი ქონდა ნაყლაპი, რეანიმაციული ღონისძიებები იყო საჭირო. ჩვენ, ექიმებს ეს უკვე ინსტინქტების დონეზე გვაქვს – არავის ველოდებით, რაც ხელთ გვაქვს იმით ვიწყებთ. ხელოვნური სუნთქვა, გულის არაპირდაპირი მასაჟი… მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ვიდრე სასწრაფო დახმარების ბრიგადა მოვიდა, ახალგაზრდა კაცი ამ ქვეყანაზე მოაბრუნა. ატყდა ერთი ამბავი, ამ კაცის ახლობლები მერეღა შეამჩნია. ბაქოელი მუსულმანები აღმოჩნდნენ, ახალგაზრდა ცოლი ცრემლებად იღვრებოდა და ხელებს უკოცნიდა. იქ მამა ტიროდა და იცინოდა, მოკლედ დიდი მადლობების და  ემოციების მერე აღმოაჩინეს, რომ ერთი ებრაელი იყო და მეორე მუსულმანი და ამას მათ შორის არაფერი არ შეუცვლია. ვიდრე ურეკში იყვნენ იმეგობრეს და მერეც გააგრძელეს მეგობრობა.

ამირანს (ჩიკას, როგორც მას მეგობრები ვუწოდებთ) დაბადების დღე თებერვალში აქვს.  ბიჭებმა გადავწყვიტეთ, რომ მისთვის სასიამოვნო დღე მოგვეწყო და 3 მეგობარი ჩავედით ისრაელში მისი იუბილის აღსანიშნავად. დიდი ზეიმი მოგვიწყვეს, მთელი ოჯახი კი არა მთელი სანათესაო გვმასპინძლობდა. ქართულად მოვილხინეთ, ტრაპამდე მიცილებით…. ერთად რომ შევიყარეთ ონში მეგონა თავი. ისე რაჭულად უქცევდნენ, იგივე კილოთი, იგივე აქცენტებით, თითქოს არც არსად წასულან. მოკლედ პატარა ონი აქვთ იქ მოწყობილი.

 წერილის ავტორი:  ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი

წყარო: postalioni.com

რა მოხდა ისრაელის ელიტარულ კურორტზე?

   დაბადების დღის აღსანიშნავად ჩემმა უახლოესმა მეგობარმა, მაია დანმა (ზაბახიძე) ისრაელში მიმიწვია. დიდი სიყვარულით დამხვდა მთელი ოჯახი. წარმოშობით სოხუმელები არიან და როგორც „სოხუმელის“ ბრენდს შეეფერება, სტუმართმოყვარეობაც კი რაფინირებული და დახვეწილი გემოვნებით შერჩეული სიურპრიზებით იყო სავსე. გადაწყვიტეს, ჩემი იუბილე ეილათის ულამაზეს სანაპიროზე აღენიშნათ. ვეჭვობ, აფხაზეთის ნოსტალგიამ იჭარბა და ყველაზე პატივსაცემ ადგილად, სწორედ საზღვაო კურორტი აარჩიეს – ჩემს სოხუმს მაგონებსო, არაერთხელ აღუნიშნავს მაიკოს. ზღაპრულ სასტუმრო „ლეონარდო“-ში დავბინავდით. ულამაზესი ზღვა, ოქროსფრად ალივლივებული სანაპირო, სერვისის უმაღლესი სტანდარტი უამრავ ჩამოსულ სტუმარს მასპინძლობდა. ყოველი დილა ახალი სასიამოვნო სიუპრიზით თენდებოდა, საღამოს კი კულტურული ღონისძიებები ელოდა სასტუმროს მცხოვრებთ. მოკლედ, ჩემმა მასპინძლებმა ისეთი დღეები მაჩუქეს, არასოდეს რომ არ გავიწყდება ადამიანს.
   დაბადების დღე 11 ივნისს მაქვს. მოლოცვები დილიდან დაიწყო, ზოგი ტელეფონზე მილოცავდა, ზოგი კი სოციალური ქსელებით. რაც არ უნდა თავმდაბალი იყო ადამიანი, დაბადების დღეზე კეთილი სიტყვა და ახლობლების ლამაზი მიძღვნები ყოველთვის გულს გითბობს და გსიამოვნებს. ამიტომ, დილიდან ამაღლებულ განწყობაზე გახლდით. ჩემმა მასპინძლებმაც ულამაზესი სიუპრიზებით გამითენეს დილა. „მადლობა“ ვერ გამოხატავდა ნამდვილად იმას, რაც მინდოდა მეთქვა, ამიტომ დავდუმდი და მხოლოდ ვიღიმებოდი. ასეთ სასიამოვნო ემოციებში მოსაღამოვდა კიდეც. სავახშმოდ მოვემზადეთ. საღამოს კაბა ჩაიცვი, შემომცინა მაიკომ: დღეს შენი დაბადების დღეა და დაბლა სამეფო სუფრა გველოდება. გაოცებულმა ავხედე კითხვის ნიშნებიანი თვალებით. დააჩქარეო, მომაძახა ნომერში და თვითონაც შეიმალა თავისთან, მოსაწესრიგებლად. ცოტა ხანში მაიკომ ნომერში შემომიარა და სავახშმოდ სასტუმროს რესტორნისკენ გავეშურეთ. ჰოლში გამოვედით თუ არა, თვალი ათასგვარმა აბრჭყვიალებულმა ფერებმა მომჭრა. მთელი სასტუმროს ჰოლი ულამაზესი ყვავილებით იყო მორთული. ჩვენი ნომრის გასასვლელთან დიდი ლარნაკი იდგა და შიგ უზარმაზარი თაიგული იწონებდა თავს. სინზე კი ეგზოტიკური ხილით იმგვარი კომპოზიცია იყო შექმნილი, არსად რომ არ მინახავს. სახტად დავრჩი.. მაიკო ეშმაკურად იღიმებოდა და ყურადღებით აკვირდებოდა ჩემს გაოგნებულ მზერას. ვეღარ მოვითმინე და მორიდებით ვუთხარი: შენ რომ მომიწყვე ზეიმი საკმარისი არ იყო, ჩემი დაბადების დღის ამბავი მთელს სასტუმროს როგორ გააგებინე, უხერხულია-თქო. არაფერი მიპასუხა, გაღიმებულმა ხელკავი გამომდო და გზა გამაგრძელებინა. რაც უფრო შორს მივდიოდით, მით უფრო იმატებდა სილამაზე და მორთულობა. ვინც კი შემოგვხდა, ყველა იღიმოდა და აშკარად რაღაც თბილ სიტყვებს მეუბნებოდნენ ივრითულ ენაზე. მეც მორიდებულად ვიხდიდი მადლობას დაბნეული.
   რესტორანი პირველ სართულზე იყო განთავსებული. ლიფტიდან გამოვედით თუ არა, ლამაზ ნაციონალურ კაბაში ჩაცმული მოზარდი გოგონა მოვიდა მორთულ-მოკაზმული და თავზე თავთავებით და გვირილებით დაწნული გვირგვინები დაგვადგა მე და ჩემს მეგობარს. ჩემი გაოგნების “ტემპერატურა” ნელ-ნელა იწევდა. ფოიეში მორთულ-მოკაზმული ბავშვები თამაშობდნენ, ყვავილებს და ხორბლის კონებს არიგებდნენ, მომსახურე პერსონალს განსაკუთრებულად ლამაზი ფორმა ეცვა და ლარნაკებით უამრავ ხილს არიგებდნენ. მოკლედ, ასე „ყვავილებით მორთული“ გზით მივედით რესტორნამდე.
  რა ხდება ჩემს თავს? – მიტრიალებდა თავში კითხვა. რესტორანში მთლად დავიბენი. გაუშლიათ თვალუწვდენელი სუფრა, ვერც კი გეტყვით რამდენი დასახელების კერძით. უკვე მაიკოს კი არა, ცნობისმოყვარეობას დავყავდი აქეთ-იქით. განცალკევებულად იდგა უზარმაზარი მაგიდა და არ ვიცი რამდენნაირი ყველი და რძის ნაწარმი იყო გამოფენილი. ყველის ასორტი დღის მთავარი თემა იყო აშკარად. იდგა ეს მაგიდა დედოფალივით ცენტრში, მორთული ხილითა და ნაირგვარი ყვავილით. უკვე მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი ჩემს დაბადების დღეს კი არა, რაღაც ულამაზეს დღესასწაულს უკავშირდებოდა, თუმცა ჩემი მასპინძლები ჯერ თავს იკავებდნენ განმარტებისგან, მადროვებდნენ სასიამოვნო შოკით დატკბობას. თავში ერთი ზღაპრის პერიფრაზი მიტრიალებდა: „ირინა საოცრებათა ქვეყანაში“. ასე იყო ნამდვილად. ამდენი საოცრება, თუ ესთეტიკური, თუ ემოციური ერთად ჯერ არ მინახავს და არცერთ დაბადების დღეზე არ ვყოფილვარ ჯერ ასე სასიამოვნოდ გაკვირვებული.
.
.
.
   იმ ღამეს დიდხანს ვერ დავიძინე, გამოვედი ვერანდაზე და ღამის ეილათის ხედების ფონზე ინტერნეტრესურსებს დავეწაფე, რათა უფრო მეტი გამეგო „შავუოთის“ ულამაზესი დღესასწაულის შესახებ, რომელმაც ასე გამილამაზა დაბადების დღე. ჰოდა, ჩემო მკითხველო, თქვენც გვთავაზობთ ამ ლამაზი ებრაული დღის შესახებ მოკლე ექსკურსს.
შავუოთი ერთ-ერთი ყველაზე მთავარი ებრაული დღესასწაულია და იგი კაცობრიობის ისტორიის უდიდეს მოვლენას – სინაის მთაზე თორის მიღებას უკავშირდება, რაც ებრაული კალენდრის მიხედვით სამყაროს შექმნიდან 2448 წელს (ჩვ. წ. აღ-მდე 1312წ) მოხდა. ებრაელ ხალხს სამი მთავარი დღესასწაული აქვს: ფესახი, შავუოთი და სუქოთი. შავუოთი განიხილება როგორც ფესახის გაგრძელება. თუ ფესახმა ებრაელ ხალხს მისცა თავისუფლება და ეროვნული აღიარება, თორის მიღებამ გადაარჩინა იგი ზნეობრივი გადაგვარებისა და ეროვნული დაღუპვისაგან. თორის მიღება სინაის მთაზე წარმოადგენს ეგვიპტის მონობიდან განთავისუფლების საბოლოო დაგვირგვინებას. სახელწოდება შავუოთი, რომლითაც ეს დღესასწული თორაშია მოხსენიებული, სიტყვა–სიტყვით „კვირეებს“ ნიშნავს. ფესახის მეორე დღიდან გადაითვლება შვიდი კვირა, ანუ 49 დღე, რომლის შემდეგაც დგება 50-ე, თორის ბოძების დღე. დღესასწაულს ოთხი სახელწოდება აქვს: შავუოთი, იომ ჰაბიქურიმ, აცერეთ და თორის ბოძების დღე. იომ ჰაბიქურიმ, პირველი ნაყოფობის დღესასწაული — ეს სახელწოდება უკავშირდება ებრაელების მიერ ტაძარში ,,საკუთარი მიწის პირველი ნაყოფების“ მიტანას. ამით ისინი მადლიერებას გამოხატავენ უზენაესის მიმართ, რომელმაც მათ საკუთრებაში ეს მიწა უბოძა და მასზე მოწეული უხვი მოსავალი მისცა. ბიქურიმი მიჰქონდათ მხოლოდ იმ შვიდი ამონაზარდიდან, რომლითაც ისრაელის მიწაა ქებული: ხორბალი, ქერი, ყურძენი, ლეღვი, ბროწეული, ზეთისხილი და ფინიკი. გამჩენისადმი პირველი ნაყოფების ძღვენად მიტანის რიტუალი ძალიან ლამაზი და საზეიმო მსვლელობით აღინიშნებოდა. უამრავი ადამიანი, განურჩევლად სოციალური სტატუსისა, ძღვენით ხელდამშვენებული მიდიოდა იერუსალიმის მთავარი ტაძრისკენ სიმღერით, ცეკვებით. ულამაზესი სანახავი იყო ტაძრისკენ მიმავალი გზა. მორთული სიმწვანით, ყვავილებით, ხორბლის თავთავებით. იკითხებოდა თორა, კითხვა კი სრულდებოდა დეკლარაციით: ,,აი, ახლა, მე მოვიტანე მიწის პირველნაყოფები, რომლებიც შენ მომეცი, ღმერთო!“.
   შუა საუკუნეების ევროპაში მცხოვრებ ებრაულ დიასპორაში დამკვიდრდა ასეთი ტრადიცია: პატარა ბავშვები მიჰყავდათ სინაგოგაში მსახურების დროს და სპეციალურ დაფაზე, რომელზეც ამოტვიფრული იყო თორის მცნებები, აცხებდნენ თაფლს, ბავშვებს ალოკინებდნენ ამ სიტკბოებას: „რათა თორა ტკბილი ყოფილიყო მათი ბაგეებისთვის“. წიგნში ,,ტურ ბარეკეტ“ რაბი ხაიმ ბენ ატარი ასეთ აზრს ავითარებს: სიტყვა ,,შავუოთი“ შეიძლება წავიკითხოთ როგორც ,,შვუოთ“. ასეთ შემთხვევაში ის ნიშნავს არა ,,კვირეებს,“ არამედ ,,ფიცებს.“ მრავლობითი რიცხვი მიგვანიშნებს, რომ ეს დღესასწაული ერთდროულად ორ ფიცს უკავშირდება: 1. ფიცი, რომელიც დადო სინაის მთასთან შეკრებილმა ისრაელის ხალხმა თორის მიღების დღეს — ,,ნაასე ვენიშმა!“, ანუ შევასრულებთ და მოვისმენთ (დაპირება ერისა თორის მიცვების (მცნებების) შესრულებაზე); 2. ფიცი, რომელიც დადო უზენაესმა: ,,არასდროს შევცვლი ჩემს რჩეულ ხალხს სხვა ხალხით.“ თალმუდი შავუოთს ,,აცერეთს“ უწოდებს, რაც მიანიშნებს, რომ შავუოთი ფესახის დღესასწაულის დასასრულია, ანუ მისი ,,მერვე“ დღეა. სიტყვა „აცერეთი“ ორი მნიშვნელობით განიხილება: „საზეიმო“ და „დასკვნითი“. საზეიმო გულისხმობს თვითონ დღესასწაულის ამაღლებულ სასიხარულო ბუნებას, ხოლო დასკვნითი, ანუ დამაგვირგვინებელი არის იმის გამოისობით, რომ ამ დღით სრულდება ფესახის 50 დღიანი ციკლი. რაც შეეხება სახელწოდებას ,,თორის ბოძების დღესასწაული,“ ის ხაზს უსვამს, რომ ეგვიპტიდან გამოსვლა, რომელიც ფესახში აღინიშნება, იყო არა თვითმიზანი, არამედ სამზადისი თორის მისაღებად. 400 წლიანი მონობის პერიოდმა ებრაელი ერი ზნეობრივად დასცა და განადგურების პირას მიიყვანა. ეგვიპტიდან გამოსვლის პერიოდში ისრაელიანები სულიერების ძალიან დაბალ საფეხურზე იმყოფებოდნენ. „ამგვარ კონდიციაში ისინი მზად არ იყვნენ წმინდა წიგნის დასატევად“, წერენ მკვლევარები. ამიტომ ვიდრე სინაის მთაზე გამჩენის ნება გაცხადდებოდა მოსე წინასწარმეტყველის წინაშე, ერს სულიერად ამაღლებისთვის დრო სჭირდებოდა. სწორედ ეს პერიოდია 7 კვირა (ყომერი). შავუოთის ლოცვებში ხშირად მეორდება სიტყვები: ,,შავუოთის ეს დღესასწაული, ჩვენი თორის ჩუქების დრო..“ რატომ ,,ჩუქების“ და არა ,,თორის მიღების დრო“? იმიტომ, რომ ჩუქება მოხდა ერთ გარკვეულ დღეს, ხოლო თორის მიღება ყოველი ებრაელისთვის ხდება მუდმივად, ყოველდღიურად თორის მცნებებით ხელმძღვანელობისას. შავოუთის დღესასწაული უქმეა ყველა ებრაელისთვის. იგი წინა საღამოს შემოდის. ათასობით მორწმუნე მიდის იერუსალიმში გოდების კედელთან სალოცავად. სინაგოგებში იკითხება და ისწავლება თავი, სადაც აღწერილია როგორ მოხდა წმინდა წიგნის ბოძება, აგრეთვე, 10 მცნება და „რუთის წიგნი“- „რუთის გრაგნილი“, ანუ „მეგილიათ რუთ“ (ებრ). რუთი წარმოშობით გახლდათ მოაბელი, მან მიიღო იუდაიზმი და შემდგომში მისი შთამომავალი შეიქნა დავით მეფე. სწორედ აქედან იღებს სათავეს ტრადიცია, რომლის თანახმადაც შავუოთის დღეს მორწმუნენი მოინახულებენ ხოლმე დავითის შტოს მეფეების საფლავებს. სასოფლო–სამეურნეო დასახლებებში: კიბუცებსა და მოშავებში მოსავლის აღების ნამდვილი ზეიმია ამ დღეს. შავუოთი ითვლება ხორბლის სამკალის დასრულების დღედ, რადგან ამ დროს აიღება წლის ბოლო მოსავალი. საერთოდ, ხორბალი ამ დღის ერთ–ერთი მთავარი ატრიბუტია. სახლები და სინაგოგები მორთულია სიმწვანითა და ყვავილებით, ხეების ტოტებით, ამით სიმბოლიზებულია სინაის მთის ფერდობების სიმწვანე, როცა ისრაელიანები მოსეს ელოდნენ. მორწმუნეებს არ სძინავთ, არამედ კითხულობენ და სწავლობენ თორას. შავუოთის შემოსვლის საღამოს იშლება დიდი სუფრა, იკურთხება ღვინო. დილით ადრიანად ოჯახებით მიეშურებიან სინაგოგებში სალოცავად. დღის მთავარ პროდუქტად გარდა ხილისა, ითვლება ხორბლისა და რძის ნაწარმი.
     გადმოცემის მიხედვით, თუ ფესახის დროს გამჩენისათვის შეიწირება ქერის ხმიადი, შავუოთისას პური ხორბლისაგან ცხვება. ითვლება, რომ ქერი არის საკვები ცხოველთათვის, ხოლო ხორბლის პური კი _ ადამიანთათვის. ამაში განსხეულებულია აზრი იმისა, თუ როგორ გაიზარდა დაცემული ზნეობა ისრაელიანებისა ეგვიპტიდან გამოსვლის შემდეგ შავუოთამდე, ვიდრე თორას მიიღებდნენ სინაის მთაზე. ხოლო რძის პროდუქტის თვალისმომჭრელი მრავალფეროვნება ტრაპეზზე გამოხატავს გადმოცემას: როდესაც ებრაელობა 50–ე დღეს თორით ხელში დაბრუნდა თავის ბანაკში, მათ არ ჰქონდათ საშუალება მომზადებული საკვები მიეღოთ, ამიტომ რძითა და რძის პროდუქტებით გამოიკვებნენ. შავუოთის დღესასწაულზე ებრაელები არ იღებენ ხორცისგან დამზადებულ საკვებს. დაახლოებით 33 ასწლეულის წინ მიიღეს თორა ისრაელიანებმა სინაის მთაზე და დაიფიცეს ყოველთვის და ყველგან შეესრულებინათ წმინდა წიგნის მცნებები. მართლაც, მიუხედავად იმისა, რომ ებრაელი ერი ხანგრძლივად იმყოფებოდა განთესილი სხვადასხვა ქვეყანაში, თორის კანონები არ შეცვლილა, არც ტრადიციები და ეროვნული ფასეულობები, ამიტომ შეინარჩუნა ებრაელობამ ეროვნული თვითმყოფადობა და დარჩა ერთიანი.
სტატიის ავტორი: ირინა ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი
წყარო: postalioni.com

სხვადასხვა