All for Joomla All for Webmasters

ქართულ-ებრაული

მთავარი ქართულ-ებრაული

,,ყველამ იცოდა, რა ქარიშხალი ტრიალებდა იმ წუთს ებრაელი პოეტი ქალის ფაქიზ გულში”

ყოველთვის სიამოვნებით ვუსმენ ავტორის მონათხრობს, როცა ის ჰყვება, თუ რა გახდა ამა თუ იმ ნაწარმოების მუზა. მონათხრობი, ხშირად, შემოქმედის ფაქიზი სულის საინტერესო დეტალს გვატყობინებს.

ვინც პოეტის სულის სინატიფეს ერთხელ მაინც შეხებია, მან კარგად იცის, რომ კარგი ლექსი მოწმენდილ ცაზე, ემოციის გარეშე არ იწერება. მას  სჭირდება სიყვარულის, მონატრების, ამბოხის მუხტი… უნებლიედ გამახსენდა ნეტარხსენებული რევაზ ლაღიძის სიტყვები, რომელიც ამბობდა, რომ მისი ულამაზესი სიმღერები მხოლოდ კომპოზიტორის ბუნებასთან შეერთებისას იწერებოდა, რომ თბილისის კორპუსებში გამოკეტილი ადამიანი, ლამაზ მელოდიას ვერ შექმნის. მხოლოდ ემოციის ქარტეხილებგავლილი ნაწარმოები მიდის გულთან და ხდება საზოგადოებისთვის მისაღები.

ამჯერად, წილად მხვდა ბედნიერება, ძალიან საინტერესო ქალბატონის ულამაზესი ლექსის ისტორია მომესმინა, რომელსაც მკითხველს სიამოვნებით მოვუთხრობ. ეს პოეტი ქალბატონი ისრაელში ასული ებრაელია, თუმცა საქართველოს, თბილისის, მშობლიური სახლისა და უბნის, დედისეული კერის, მეგობრების მონატრების მეტად ფაქიზი ემოციითაა სავსე.

მაშ ასე, ჩვენი რუბრიკის სტუმარია ქალბატონი ნანა შაბათაშვილი (დავარი) – პოეტი, პუბლიცისტი, საქართველოს და ისრაელის მწერალთა კავშირისა და  საქართველოს ახალგაზრდა მწერალთა ასოციაცია „გულანის“ წევრი. 2002 წ.  საქართველოს მწერალთა კავშირის მიერ დაჯილდოვებულია საპატიო დიპლომით შემოქმედებითი წარმატების და საქართველო-ისარელის კულტურულ ურთიერთობებში შეტანილი წვლილისათვის. 2014 წ.  ქართულ პოეზიისადმი განსაკუთრებული წვლილისათვის მიენიჭა ანა კალანდაძის სახელობის პრემია (საქართველოს მწერალთა კავშირი).  იგი საქართველოსა და ისრაელში გახლავთ არაერთი აღიარებისა და ჯილდოს მფლობელი, მათ შორის მინიჭებული აქვს  საქართველოს ტელევიზიისა და რადიო-მაუწყებლობის საპატიო სიგელი _ მედეა გეგეშიძის რადიო რეპორტაჟის – „საუბარი ნანა შაბათაშვილთან“,  ოქროს ფონდში შესვლასთან დაკავშირებით. ამჟამად, ცხოვრობს აშდოდში და გახლავთ ქ. აშდოდის  ქართველ ებრაელთა მუსიკალური კომედიის თეატრის ერთ ერთი დამაარსებელი და სალიტერატურო განყოფილების გამგე.

ეს მხოლოდ მცირე ჩამონათვალია ქალბატონი ნანას დამსახურებული აღიარებებისა, როგორც ქართული და ებრაული პოეზიის, ასევე სახალხო დიპლომატიის სფეროში, რომელსაც დღესაც იგივე შემართებით  და სიყვარულით აგრძელებს ისრაელის წმინდა მიწაზე – ქალაქ აშდოდში.

ქალბატონი ნანას ახლოს გაცნობის ბედნიერება ა.წ.  ივნისში მქონდა. 25 ივნისს საქართველოს სტუმრად ეწვია ებრაელ მეცნიერთა და ლიტერატორთა დელეგაცია. ვიზიტის მიზანი გახლდათ წიგნის -„საქართველოს ებრაელთა პოეზიის ანთოლოგიის“ წარდგინება ქართული საზოგადოების წინაშე. ღონისძიებათა ციკლს  უმასპინძლა თბილისმა, ქუთაისმა, გორმა, ბაღდათმა. დიდებული მასპინძლობა გაუწიეს მონატრებულ ებრაელ მეგობრებს უნივერსიტეტებმა, მუზეუმებმა. დელეგაციის შემადგენლობაში გახლდნენ, პროფესორი შალვა წიწუაშვილი – პროექტის ავტორი და წიგნის მთავარი რედაქტორი;  პოეტი ნანა შაბათაშვილი (დავარი); პოეტი, პუბლიცისტი და ჟურნალისტი – ნუგზარ ჯანაშვილი; პუბლიცისტი რობერტ აჯიაშვილი (ადარი), რომელსაც როდესაც პოეტის რანგში მოიხსენიებდნენ, ღიმილით პასუხობდა – „მე არ ვარ პოეტი, მე მხოლოდ პოეზია მიყვარს“-  არადა, შესანიშნავი ლექსების ავტორი გახლავთ; არქიტექტორი და საზოგადო მოღვაწე პაატა იოსებაშვილი; საზოგადო მოღვაწეთა ამ ჯგუფს აშშ-დან შემოუერთდა ისააკ (ირაკლი) კრიხელი – თეოლოგი, მთარგმნელი, პოეტი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, ბიბლიური და კაბალისტური მემკვიდრეობის მკვლევარი.

დაუვიწყარი ერთი კვირა გავატარეთ, დელეგაციასთან ერთად ვმოგზაურობდით ქალაქიდან ქალაქში, ქართველი მეგობრები გვერდიდან არ მოსცილებიან სტუმრებს, ან კი  სტუმრები როგორ ვუწოდო, ისინი ხომ თავიანთ  იმ საქართველოში დააბიჯებნენ, აგრერიგად რომ ენატრებოდათ. ამ ვიზიტის შესახებ სხვა დროს მოგითხრობთ, ვინაიდან მცირესიტყვაობით არ მინდა დავაკნინო მისი მნიშვნელობა და მაღალი როლი.  ახლა მხოლოდ იმას დავსძენ, რომ სწორედ ერთად გატარებული ულამაზესი საღამოების დროს მომითხრო ეს ლამაზი და ნოსტალგიის სევდით გაჟღენთილი ისტორია ქალბატონმა ნანამ.

ეს ამბავი 6 წლის წინ მოხდა.  ნანა შაბათაშვილი თბილისს ეწვია და როგორც ყოველთვის, მასზე მონატრებული უამრავი მეგობარი ეხვია გარშემო. შეხვედრები, პოეზიის საღამოები, ქართული სიტვაკაზმულობის ზეიმი ყოველ ცისმარე დღეს და საღამოს. ზაფხული გახლდათ, უსაშველოდ მონატრებულმა ყოველივე მშობლიურისადმი, გადაწყვიტა, დედისეული სახლი ბოლოს მოენახულებინა, რომ აუჩქარებლად მოფერებოდა და ბოლომდე შეესრუტა თავისი კერიის სითბო. დადგა დღე ყრმობასთან შეხვედრისა. თბილისის ძველ უბანში ცხოვრობდნენ, პურის მოედნის სიახლოვეს, კლდისუბანი – ასე ეწოდებოდა მაშინ აზიზბეკოვის ქუჩის მიმდებარე უბანს. თან განუყრელი მეგობრები ახლდნენ: ვაჟა დურგლიშვილი, გუბაზ მეგრელიძე, თინა ჭეჟია, ლალი გელაშვილი, ნანა კელაპტრიშვილი. დილიდან აფორიაქებული იყო მოსალოდნელი ემოციის მოლოდინში. გზაში მიმავალი სიტყვაუხვობდა, მეგობრებს ამზადებდა,  დაუსრულებლად ყვებოდა ბავშვობის მოგონებებს, ძველი ეზოს ამბებს – ეზოში დიდი თუთის ხე გვედგა, იქ ვიკრიბებოდით ხოლმე უბნის გოგო-ბიჭები, უბანში ყველა მშობელმა იცოდა, სად უნდა მოეკითხა თავის შვილი,  ყვებოდა ქალბატონი ნანა. ნეტა რა დამხვდება, ნეტა რა დამხვდება – რეკდნენ ფიქრები გულის რიტმში.

ქუჩა ნახევრად გადათხრილი დახვდათ, ნაწვიმარზე გუბეები იდგა. შორიახლო მუშები საქმიანობდნენ.  ეტყობოდა, სამშენებლო ნარჩენები გაჰქონდათ ინტენსიურად, იქვე ნახევრადმშენებარე სახლიც შენიშნეს. გარშემო მხოლოდ ნანგრევები იყო. სად არის ჩემი სახლი? – იმედჩაფერფლილმა წამოიძახა ქალბატონმა ნანამ. მგონი მისამართი შეგვეშალა, მოდი სხვა გზიდან შემოვუაროთ. კარგა ხანს იარეს მეგობრებმა, ყველა სავარაუდო მისასვლელი ბილიკი მოსინჯეს – ამაოდ. აზიზბეკოვის 20 ნომერში თბილისური ეზო აღარ არსებობდა, მხოლოდ ნასახლარის ნარჩენებიღა შემორჩენოდა ტერიტორიას. გატყდა გული, ცრემლი მოაწვა პოეტს თვალზე, მას ხომ ისრაელის წმინდა მიწაზე ღამითაც კი ესიზმრებოდა დედისეული სახლის სუნი, ეზოს ჟრიამული, ეს ხომ მისი ბავშვობა იყო. შეწუხდნენ მეგობრებიც, ვეღარ ხვდებოდნენ, რით გაემხნევებინათ თვალებჩამქრალი ადამიანი. ისიც კი არ იცოდნენ, ვისთვის ეკითხათ ამბავი, ეგებ რაიმე გამოსავალი მოეძებნათ. თუთის ხე!! თუთის ხე იდგა ეზოში, გაუნათდა გონება ნანას, იქნებ ის მაინც ვიპოვოთ – წამოიძახა ხმამაღლა და იმედიანი თვალებით დაიწყო გარეშემო თვალიერება. ამ ამაღელვებენ სცენას, უნებლიედ ერთი ახალგაზრდა მშენებელი აკვირდებოდა, თურმე. საუბარიც ესმოდა. იგი ნელ-ნელა მიუახლოვდა მეგობრების ჯგუფს და მორიდებით მიმართა: თუთის ხე ამ უბანში ერთადერთია და აგერ, აქვე დგას, შემიძლია მიგასწავლოთო. დაუფიქრებლად გაყვნენ. და აი ისიც, კლდისუბნის ბავშვების თავშესაფარი, საარაკო თუთა.. იდგა ისევ ამაყად, დახუნძლული ნახევრად მწიფობაში შესული ნაყოფით. გარშემო კი მხოლოდ თბილისური ეზოს ნანგრევები.. ინსტინქტურად მაღლა აიხედა ქალბატონმა ნანამ, როგორც ადრე, ბავშვობაში, დედისეული სახლის მიმართულებით აღაპყრო მზერა და.. თითქოს ელვამ დაუარა ძარღვებში, თვალთ დაუბნელდა, ეს რას ხედავს – ნასახლარს ერთი კედელიღა შემორჩენია, დედის საძინებლის კედელი, ფანჯარა გაღებულია და დედამისის ხელით დაკიდული ზუსტად ის ცისფერი ფარდა, უკვე დამტვერილი, დაძენძილი, მაგრამ ისევ ის ფარდა, ობლად ფრიალებს. წამის მეასედში აღდგა მთელი სახლის სილუეტი გონებაში, ისიც კი გაახსენდა, როგორ დაკიდა დედამ ეს ფარდა, თვითონ კი სკამს უმაგრებდა ამ დროს.  მოვედი დედა!! – ჩამოკრა გულმა ზარი და გაირინდა გარშემო ყველა და ყველაფერი. უცებ გაახსენდა, რომ ამდენი თვალი შეჰყურებდა და მოერიდა, დავზაფრეო მეგობრები, განიცდიანო საბრალონი. გამოცოცხლდა.. აი, ხომ ხედავთ, არ შემშლია, სწორად მახსოვდა – თითქოს თავს იმართლებდა მორიდებით.  ეხლა მე თქვენ ჩემი თუთით გაგიმასპინძლდებით – ანგარიშმიუცემლად ცრემლიანი ღიმილით ბუტბუტებდა და თითქმის უმწიფარ თუთის ნაყოფს აწვდიდა მეგობრებსა და იმ კეთილ მუშას, რომელმაც დიდსულოვნად აპოვნინა დაკაგული ბავშვობა. ისინიც უღიმოდნენ, თავაზიანად ართმევდნენ და სინამდვილეში კი, ყველამ იცოდა, რა ქარიშხალი ტრიალებდა იმ წუთს ნანა შაბათაშვილის ფაქიზ გულში. ბოლოს ღონემიხდილი ნასახლარზე ჩამოჯდა კლდისუბნელი ებრაელი პოეტი ქალი. ჩამოჯდა და ცრემლი ვეღარ შეიკავა, სიხარულის, მონატრების, მწუხარების, დედასთან შეხვედრის, არც კი იცოდა რისი ცრემლი ეს.

აი, ასე დაიბადა ეს პატარა, ლამაზი და უსაშველო ემოციით სავსე ლექსი: „ძველი სახლი“.

ძველი სახლი

ნანა შაბათაშვილი /დავარი/

რაღაც უსაშველოდ გაგრძელდა წვიმა

და ფლატეებიც ჩარეცხა სულში,

გზაზე შემომხვდა უცნობი ვიღაც

და სევდის ფთილა გაშალა გულში.

აღმართზე ასვლა არ იყო ძნელი,

მაგრამ სველ ქვიშნარს ქვითკირი ეღრძო

შემოეხვეოდა ჭია და მტვერი

ძველ ფარღალალა ბავშვობის ეზოს.

ვეძებდი დედა ჩიტების ბუდეს,

ჭროღა თუთაზე დარჩენილ ბარტყის

და მონატრების ნაღველით უძლებს

მეძახდა სევდის პატარა სახლი.

სტატიის ავტორი: ირინა ბიბილეიშვილი იოსებაშვილი

ბ ა ბ უ (მოთხრობა)

ეძღვნება ჩვენს წინაპრებს, ვინც ხმამაღლა დაგვიბარა:

 “საქართველო ბეჭედია ბაჯაღლო
და თბილისი – შიგ ჩასმული ბადახში“

 /იოსებ გრიშაშვილი/

ჭრიალით აიღო დამძიმებული ზორბა სხეული, ძლივს დაუბრუნა კალაპოტს დაჟანგებული სახსრები, წამოდგა, ნელა გაიმართა წელში და ძველი ჩვეულებისამებრ სარკესთან მივიდა ბაბუ, აგერ საცაა რვა ათეული წელი მოუკაკუნებდა სიცოცხლის კარიბჭეს და ის კი წესს არ ღალატობდა, მოუწესრიგებელი სახლის ზღურბლს არ გადააბიჯებდა არაფრის დიდებით.  ხელის მტევანი დაისველა,  ჭაღარა ქოჩორზე გადაისვა და თავის ორეულს შესცინა სარკეში: ეეჰ, ოთარია  ბიბილეიშვილო, რა ბიჭი იყავი?! გაქანებული პრალიოტკიდან (ორადგილიანი ეტლი რუს.) პრალიოტკაზე შველივით ხტებოდი, ახლა კი.. ახლა მუხლი დაგძაბუნებია, მტრედების საკენკის მოსატანად რომ წახვიდე, საათი გჭირდება სხეულის გასაღვიძებლად, მარა.. გული რომ ისევ გერჩის?! მტრედების გახსენებაზე შეცბა ბაბუ, დილის საკენკი გასთავებიათ ამ დალოცვილებს, დროზე უნდა წავიდეო – გაიფიქრა და თავის საყვარელი ხაკისფერი ტილოს კიტელი ჩაიცვა. დღესაც არ ვიცი, რატომ უწოდებდა ამ მოსასხამს „კიტელს“, მას ხომ არანაირი სამხედრო ატრიბუტი არ ჰქონდა.. და არამარტო იგი, ეს ტერმინი მის სამეგობროშიც ხშირად გამიგონია. სამეგობრო კი სანაქებო ჰყავდა, ძველი დიდუბელები,  საუკეთესო ჯიშის რაინდები, ღირსეულები, საიმედონი – ჩემთვის დღესაც უცნობი, დაუწერელი შინაგანი მორალური კოდექსით, რას არ მივცემდი ახლა, ვინმემ ეს „მათეული კაცობის“ კრიტერიუმები რომ ჩამომიყალიბოს…  უყვარდათ ყველა და ყველაფერი, ქალაქი, უბანი, ადამიანი, ცხოველი, უყვარდათ და უფრთხილდებოდნენ. მოცალეობის ჟამს საოცარი გასართობი ჰქონდათ: მტრედებს უვლიდნენ, ისეთი ჯიშის მტრედები ჰყავდა ბაბუს, არც კი მინახავს მერე არსად. ეს ჩექმებიანიო, ის წითელფეხებაო, ქოჩორაო, სათვალიანიო … ნეტავ გენახათ, როგორ ბავშვებივით ხალისობდნენ და საქმიანობდნენ ეს ახოვანი, ბავშვისგულა ვაჟკაცები. მეც გავერეოდი ხოლმე მარაქაში, ხან ერთი ბუმბერაზი შემისკუპებდა კისერზე და ხან მეორე, რომ ბაბუს სამტრედეს შევწვდომოდი და გამეხარა. მხოლოდ მოზრდილობაში შევიტყვე, რომ ,,მემტრედეობის“ თემა ფრიად კოლორიტული გახლდათ ძველ თბილისში.

ბაბუ ახოვანი კაცი იყო, ლამის 2 მეტრამდე სიმაღლის. არაჩვეულებრივი მოლხენა იცოდა, ქალაქში ცნობილ თამადას სუფრის წარმართვის თავის წესები ჰქონდა – თამადა სუფრიდან არ უნდა გასულიყო და არამარტო იგი, სასურველი იყო ყველა სხვა მამაკაციც, სადღეგრძელოს დროს ბუზის გაფრენა უნდა ისმოდესო, იქ, სადაც ის იყო ყველა ქალს პატივით უნდა მოპყრობოდნენ, განურჩევლად მისი წესიერების ხარისხისა. სტუმრის მოსვლა ნამდვილი ზეიმი იყო. ყოველდღე თუ არა,  დღეგამოშვებით მაინც იშლებოდა ჩვენს ოჯახში სუფრა _ ჩემს ღვინის ჭიქებს რევმატიზმები აქვსო, იცინოდა _ არ შრება არასდროსo.  და იყო ქართული სიტყვაკაზმულობის, კაცური ღირსების, ტკბილი სიმღერის, ერთმანეთის მოფერების ეპოპეა… ოჰ, გული როგორ სწყდებოდა, რომ მე, მისი ერთაერთი შვილიშვილი არ ვიყავი ვაჟი და ვერ გადმომაბარებდა თავის „სიბრძნეს“, ღირსებებს და თამადობის,  ქალაქელობის აკადემიას ვერ მაზიარებდა.. რამდენჯერ დამინახავს, მეზობლის პატარა ბიჭებს შემოისვამდა ხოლმე კიბეზე, თან აუცილებლად საღეჭ რეზინებს ან კამფეტებს დაურიგებდა, რომლებიც სულ ჰქონდა ხოლმე ბავშვებისთვის ჯიბეში შენახული და თავისებურად მოძღვრავდა. თუმცა, ამ ყველაფერში ისე გავიზარდე, რომ მაინც მოახერხა ბაბუმ ჩემში ჩაედო ბევრი რამ: პატარაობიდან ვერ  ვიტანდი უსამართლობას, ყოველთვის ვდგებოდი დაჩაგრულის მხარეს და მხოლოდ მერეღა ვარკვევდი ხოლმე, იყო თუ არა იგი დამნაშავე.  სიტყვას თუ ვიტყოდი, უნდა შემესრულებინა რადაც არ უნდა დამჯდომოდა.  გვიან აღმოვაჩინე, რომ თურმე თამადობაც მისწავლია და კიდევ ბევრი რამ, რომელსაც ალბათ ჯერ ვერც კი ვაანალიზებ ვისგან მივიღე ესტაფეტად. მთელი უბანი ბაბუს ეძახდა, დიდი და პატარა, ქალი თუ კაცი, მისი ტოლებიც კი – ეს მისი ზედმეტსახელი იყო. მხოლოდ ხანდახან მიმართავდნენ ხოლმე მამის სახელით: პოლიკარპოვიჩ, დასტურად კიდევ უფრო მეტი პატივისცემისა.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, თავისებურად გამოწკეპილი ბაბუ ბაზრისკენ დაიძრა, სადაც ჩემთვის კარგად ნაცნობი თბილისელი სომეხი, ხაჩო ძია ეგულებოდა. ხაჩო ფრინველების სპეციალურ საკენკს ყიდდა. პატარაობისას მეც დავყავდი ხოლმე ხანდისხან. მიყვარდა მასთან ერთად უბანში გასვლა. საოცარი პატივისცემით ესალმებოდნენ ხოლმე უბნელები ერთმანეთს. ვინ უყურებდა ეროვნებასა და სოციალურ სტატუსს, მხოლოდ მოზრდილობაში შევიტყვე, რომ დალაქი დათიკო თურმე სომეხი ყოფილა, სათვალის ხელოსანი რაფო და ფოტოგრაფი მიშა – ებრაელი … მათ, ყველას ,,დიდუბელის“ სახელი  ჰქონდათ და ეს იყო სტატუსი, რომელიც ყველაფერზე მაღლა იდგა მათთვის.

ცოტა არ იყოს შეაგვიანდა ბაზრიდან დაბრუნება ბაბუს. უკვე მოსვენება დავკარგე, ჯერ ვიფიქრე – შერჩა, ალბათ, თავის ძმაბიჭებთან უბანში და მალე დაბრუნდება-თქო, მაგრამ რაღაც არ მასვენებდა მაინც.. როგორც იქნა  რკინის კიბეზე მისი ნაბიჯების ხმა გავიგე, ასეთი მძიმე ფეხის ხმა მხოლოდ მას ჰქონდა. შემოვიდა ჩვეულებრივ, შემომცინა და ის იყო თავის საყვარელი ქსოვილის ჩანდა სკამზე გადაჰკიდა, თვალი მისი უზარმაზარი ხელის მტევნისკენ გამექცა.. ხელიდან სისხლი მოჟონავდა. გავიყინე ადგილზე.. უცებ ვიფიქრე წაიქცა-მეთქი გზაში, გული მეტკინა. ეს რა არის-თქო – ის იყო უნდა მეკითხა, რომ თვითონ დამასწრო –  არაფერია ბაბუ, ამას მე მივხედავ, წადი შენ მტრედებს საჭმელი დაუყარე, დილიდან მშივრები არიანო. თხოვნა ელვისებურად შევუსრულე და ორ წუთში გვერდით მივუსკუპდი, ეხლა მომიყევი რა მოხდა-თქო. გაეცინა, მიხვდა, რომ დამალვას აზრი არ ჰქონდა, მაინც გავიგებდი. არაფერი გენაცვალოს ბაბუ, უბანში ვიღაც პაცანა ბიჭმა (ასე ეძახდა თავხედ ახალგაზრდას) ქალს შეურაცხყოფა მიაყენა და ბოდიში მოვახდევინეო. სახტად დავრჩი.. ბაბუ, განა ძველი დროა, ეხლა ახალგაზრდები დანაზე იყურებიან, რაღა დროს ეგეთებია-თქო კი ვუთხრი, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რომ აზრი არ ქონდა ჩემს პროტესტს. „სანამ პირში სული მიდგას, ჩემს უბანში და ჩემს თვალწინ ქალს ვერავინ გაუბედავს ზედმეტს და იცი შენ ესო,“ – მითხრა და ამ წუთს ჩემს წინ იდგა არა 80 წელს მიტანებული, უკვე წელში მოხრილი, სახსრებდაავადებული მოხუცი, არამედ ისევ ძველი ოთარი,  მთას რომ გადადაგამდა თუ საჭირო იყო სიჭაბუკეში….

საღამო ჟამს ეზოდან ხმაური შემომესმა, თბილისურ ეზოში ვცხოვრობდით, პატარა ხმაც კი უცებ ესმოდა მთელ სამეზობლოს. პოლიკარპოვიჩ.. ბაბუ!! – ამოგვძახეს ქვემოდან. გადავიხედე და რას ვხედავ: ჩვენი მეზობელი, ბატონი ილო ჩიკვაშვილი, რომელიც რამდენიმე ეზოს იქით სახლობდა ჩვენსავე ქუჩაზე, არაჩვეულებრივი ადამიანი, ქუთაისელი ებრაელი.  თურმე ნუ იტყვით, ქალბატონი, რომელსაც ბაბუ გამოექომაგა ყოფილა მისი და, ქალბატონი ცარო, რომელიც ძმის მოსანახულებლად  ჩამოსულა – ბაბუ არც კი იცნობდა. ჰოდა მოუყოლია ოჯახში იმ დღით მომხდარი და ილო ძიასაც მეტი რა უნდოდა, ნახეს საბაბი  იმ საღამოს მოსალხენად.  მოკლედ, თბილისური  ეზოს შუაგულში ბატონ ილოს 1 შტოფი საუკეთესო ქაშერი დაუდგამს და ბაბუს უხმობდა, მოდი შენ კაცობას ვენაცვალე, მადლობა უნდა გითხრაო. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, იმ საღამოს კარგად მოილხინეს, ილოს მოტანილ ხორაგს ბაბუმ თავისი მიამატა, მეზობლებმაც, ვისაც რა ჰქონდა გამოიტანეს ოჯახში გამოიტანეს და ეზოს შუაგულში დიდი სუფრა გაიშალა. ცოტა ხანში დავინახე, ბაბუმ როგორ შემოიყვანა ეზოში დარცხვენილი ახალგაზრდა კაცი, ილოს მიუყვანა და ღიმილით უთხრა, კარგი  ბიჭია, ნასვამი იყო და შეეშალაო. ერთმანეთს ხელი ჩამოართვეს და შემგდომშიც კარგი ურთიერთობა გაყვათ, როგორც ვიცი.

აი, ასეთი იყო ძველი თბილისი, სიყვარულის, ტოლერანტობის, ღირსების, პატივისცემის, ჰუმანიზმის ქალაქი. ასეთი იყო არამარტო ჩემი, არამედ   უამრავი ჩემი თანატოლის ბაბუ და არსად მსოფლიოში არ მეგულება მსგავსი ხასიათის ქალაქი. დიახ, თბილისს თავის ხასიათი ჰქონდა და უზარმაზარი მოსიყვარულე გული.

ირინა ბიბილეიშვილი იოსებაშვილი

სად სრულდება ოცნებები..

   „მთელი ბავშვობა ფილოლოგობაზე ვოცნებობდი, ლექსების წერა მიტაცებდა, ქართული ლიტერატურა ჩემმა პედაგოგმა, იზოლდა წიქარიშვილმა შემაყვარა, სკოლის ღონისძიებებზე სიხარულით ვკითხულობდი ლექსებს და გამყვა კიდეც წმინდა მიწაზე ამ ლექსების დაუოკებელი სიყვარული“ – გარინდებული ვუსმენდი ჩვენი რუბრიკის სტუმარს, ქალბატონ რივკა შალევს. მიყვებოდა  ნოსტალგიით საქართველოსადმი, მშობლიური ახალციხისადმი, თბილისის ქუჩებისადმი, ქართული ჰანგებისადმი და ქართული ენისადმი  და ამავდროულად, სიამაყით, იმის გამოისობით, რომ  ებრაელი ერქვა.
   მაშ ასე, ჩვენი რუბრიკის – „ორ მიწაზე დარწერული აკვანი“-ს სტუმარია ებრაელი პოეტი ქალი რივკა შალევი მურდუხაშვილი.
  იგი დაიბადა და გაიზარდა ახალციხეში, სონია და ილო მურდუხაშვილების ოჯახში. დაამთავრა ახალციხის პირველი საშუალო სკოლა. სიყვარულით იხსენებს თავის ქართველ მეგობრებს:
 „ამ წლების მეგობრობის ხიბლი და მონატრება დამყვება თან სადაც არ უნდა ვიყო” – იგონებს  ქალბატონი რივკა. 1974 წელს ავიდა ისრაელში, ამჟამად ცხოვრობს თელავივის მახლობლად, ჰყავს 2  შვილი და 3 შვილიშვილი. დაეუფლა საბანკო საქმის სპეციალობას და დღესაც ამ სფეროში მოღვაწეობს. თუმცა, არასდროს უთქვამს უარი ბავშვობის საოცნებო გატაცებაზე – წერდა ლექსებს, ჩანახატებს, ხოლო მისი მუზა და  შთაგონების წყარო მუდმივად გახლდათ ორივე სამშობლო, ორივე მონატრება, ორივე მიწის სურნელი – ისრაელისა და საქართველოსი.
   „ჩემი სიყვარული ორ სამშობლოზე ერთნაირად ნაწილდება, ორივე ერთნაირად ძვირფასია ჩემთვის, როგორ და რომელ საზოგადოებაშიც არ უნდა ვიყო ყოველთვის ვყვები საქართველოზე, მის ბუნებაზე და შეუდარებელ ქართველ ხალხზე, სადაც მეგობრობა, სიყვარული სულ სხვაგვარად იციან“- დააგვირგვინა მონათხრობი ქალბატონმა რივკამ და დიდსულოვნად შემოგვთავაზა საკუთარი ლექსი, რომლითაც იგი თბილის ქალაქს ეფერება.
  უცვლელად გთავაზობთ მის წერილს და უმშვენიერეს ლექსს თბილისზე.
ირინა ბიბილეიშვილი იოსებაშვილი
  ქალბატონო ირინა, თქვენი რუბრიკისათვის მინდა შემოგთავაზოთ ჩემი ლექსი, რომელიც დავწერე შარშან, მაისის ბოლოს თბილისში ყოფნის დროს. 43 წლის უკან დავტოვე საქართველო, მას შემდეგ რამდენჯერმე  ვიყავი ჩამოსული  სტუმრად. პირველად 1989 წელს ჩამოვედი, მაშინ ჩემი მშობლები და დები ისევ საქართველოში ცხოვრობდნენ და მე ისინი 16 წელი არ მენახა….
  მას შემდეგ კიდევ ვიყავი რამდენჯერმე. შარშან, თბილისში ყოფნისას გადავწყვიტე,  ფეხით შემომევლო ის უბნები და ქუჩები, სადაც ჩემი ნათესავები მრავლად ცხოვრობდნენ. ქალბატონი თინათინ ჯაყელის სასტუმრო “საქართველოდან“ დილით გავიდოდი ხოლმე საღამომდე, სულ ფეხით შემოვიარე ეზო-ეზო, სახლი-სახლ, დავათვალიერე ნაცნობი და საყვარელი ადგილები.. ასე დაიბადა ეს ლექსი.
   
   თბილისს!!!
 მე ნაბიჯ-ნაბიჯ შემოვიარე შენი ქუჩები,
ოო, რა საამო განცდა ყოფილა შენთან შეხვედრა,
ფეხს ვანელებ და ვაკვირდები ყოველ სახლს, ეზოს,
რომ გავიხსენო, იგივეს ვხედავ? თუ შეცვლილი ხარ?
ლესელიძეს და შარდენს გადაველ, მეიდანს გავცდი,
სანაპიროსკენ ჩავყევ, გავცქერი მტკვრისა დინებას
და გამახსენდა ბარათაშვილის “ფიქრნი მტკვრის პირას “,
ამ წუთისოფლის და ჩვენი ყოფის არსს რომ გვიხსნიდა.
შეხედავ ქართლის დედის სილუეტს და დაგაფიქრებს,
გიყვება წარსულს, აწმყოს, მომავალს თვისი ერისა,
როგორ ხვდებოდა სტუმარს ავსებულ ღვინის თასითა,
როგორ ჰკუწავდა მტერსა ვერაგსა მახვილი ხმლითა…
უამრავ ომებს და შემოსევებს გამკლავებიხარ,
უფრო დიდ ქვეყნებს დაუჩოქიათ და დაცემულან,
სტუმარს ღვთის კაცად რომ სთვლი, ღებულობ და ეფერები,
ვფიქრობ უფალმა ამ მადლისათვის გადაგარჩინა.
რაღაც დევს შენში, ამოუხსნელი, ამოცანას ჰგავს,
ლექსად დაწერილ, ნამღერ სიმღერით ცდილან მის ახსნას,
თბილისო, შენზე ლამაზად თქმული ყოველი ფრაზა,
ქალღმერთის ხილვით აღფრთოვანებულ რაინდის ხმას ჰგავს!
რივკა შალევ მურდუხაშვილი
 თელავივი,  მაისი 2016.

 

სად იპოვნა ბავშვობაში ჩამალული განძი ებრაელმა ქალბატონმა

პროლოგი:

ცოტა ხნის წინ სოციალურ ქსელში მეტად ემოციურ წერილი ვნახე. წერდა ქართველი ებრაელი ქალბატონი, მაია ელიაუ, რომელიც 35 წლის განშორების შემდეგ პირველად ეწვია ქართულ მიწას. წერდა-თქო კი ვთქვი, მაგრამ ეს უფრო ლავის, უზარმაზარი გრძნობების ამოფრქვევას გავდა – მონატრების, მშობლიური მიწის სიყვარულის, დიდი ხნის უნახავი დედის ჩახუტების, სისხლის ყივილის, მეგობრების მოფერების.  რამდენჯერმე წავიკითხე და ძალიან მეცნო ეს განცდა … ისრაელიდან ჩამოსულს მეც ხომ ზუსტად ასე დამაკარგვინა მოსვენება რაღაც მშობლიურის მოფერების სურვილმა. დავუკავშირდი წერილის ავტორს, წესისამებრ, გამოქვეყნების ნებართვა ვითხოვე, როგორც მართებულია ხოლმე ასეთ შემთხვევაში და ბედნიერი გახლავართ, რომ უფრო ახლოს გავიცანი ეს შესანიშნავი ადამიანი, რომელიც მიუხედავად რუსული განათლებისა, არის შესანიშნავი მოქართულე, 4 შვილის დედა, ულამაზესი გარეგნობის, საოცრად მოსიყვარულე გულისა და უსაზღვროდ შეყვარებული ყოველივე ქართულზე…

 

მინდა ჩვენი მკითხველიც ვაზიარო ამ წერილს, რომელიც 2015 წლით კი თარიღდება (სოციალური ქსელის სპეციფიკის გამო, სამწუხაროდ, მე ვნახე გვიან), მაგრამ ვფიქრობ, რომ ასეთი ხარისხის სიყვარულს ყავლი არ გასდის და დრო კი არ აძველებს, არამედ კარგი ღვინოსათვის მხოლოდ ღირსებას ჰმატებს. ამიტომ, არ ვცვლი არაფერს და ავტორის თხოვნით წერილს უცვლელად გთავაზობთ.

ჩემს სიხარულს ისიც დაემატა, რომ მაიას დამ, ქალბატონმა ედით ალონმა, ნიჭიერმა ხელოვანმა – არტისმა, მომღერალმა და პოეტმა,  ჩვენს წამოწყებას ლექსი უძღვნა ექსპრომტად, რომელსაც გულზე დასაბნევ სამშვენისად წინ წავუმძღვარებთ „ორ მიწაზე დარწეული აკვანი“-ს ახალ ეტაპს.

ირინა ბიბილეიშვილი იოსებაშვილი

*******

ველს ამოხეთქა უცხო ჯეჯილმა,
ორი ათასი ექვსასი წლისა,
ქართულ-ებრაულ ძმობის ხეხილმა,
ანოყიერა მცნებანი ღვთისა.

მამა-პაპანი დროში ჩაწნულნი,
უძველეს სიბრძნეს ნელ-ნელა გვამცნობს,
ამ ისტორიის მცნებით განთქმულნი,
ძველი აკვანით ახლიდან გვარწობს.

წლებს ისტორია ისევ დაითვლის,
26-ს კიდევ ბევრი მოჰყვება,
ორი უძველეს გენის შვილები,
მეგობრობაზე ოდებს მოყვება.

ღმერთო, აკურთხე ძმობის შვილები,
ჰფარავდეს მათ გზებს დავითის ფარი,
და ამ ჯეჯილმა ნაყოფით სავსემ,
გაგვიძლიეროს ზურგი და მხარი.

ედით-ფრიდა ალონ, 17 მაისი2017წ.

*  *  *

ბედნიერებით სავსე მაქვს გული, რომ ეს ულამაზესი და უსათუთესი განძი მეც მერგო წილად – ამ ქვეყნად, საქართველოში ქართველ ებრაელად მომავლინა უფალმა ღმერთმა და ამის წყალობით ორი კურთხეული მიწა მაჩუქა და ორი მშობლიური სიყვარული!

მოგესალმებით, ჩემო ძვირფასო, საქართველოში მცხოვრებო მეგობრებო! გაგეცინებათ და აი უკვე სამი თვეა ეს ბარათი მეხვეწება, რომ დავწერო. სამწუხაროდ, პირადი მიზეზების გამო ცოტა შემაგვიანდა, მაგრამ, როგორც ამბობენ – „სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროსო“. ამ ბარათს გადავუშალე მადლიერებით სავსე გული, რომელიც ჩემი ლამაზი სამშობლოდან დატვირთული ჩამოვიტანე და ფოთლებივით წლებში გაფანტული გრძნობები  ყვავილებით „გვირგვინად“ შევკარი. ეს არის ჩემთვის უდიდესი საჩუქარი, რომელსაც  ვერანაირი ფულით ვერ ვიყიდდი და ვერცერთ ქვეყანაში ვერ ვიპოვიდი.

დიდი სიყვარულით მსურს მთელ ქვეყანას გავუზიარო, რომ ამაში თქვენ მიგიძღვით დიდი წვლილი, ჩემო ძვირფასო მეგობრებო! მე ვფიქრობ, რომ სამშობლოს სიყვარული ადამიანის სულში მასთან ერთად იბადება და ამას, რა თქმა უნდა,  მხოლოდ ზრდასრულ ასაკში აღიქვავს და გადმოსცემს (ზოგი სიმღერით, ზოგი ლექსებით და ზოგი კიდევ გულით ატარებს). ამ ფიქრებმა მაშინ ამიტაცა და გამინათა გრძნობები, როდესაც 35 წლის შემდეგ ისრაელიდან კვლავ ვეწვიე მონატრებულ ჩემს სამშობლოს, კვლავ შევეხე იმ დალოცვილ მიწა-წყლის ხალხის და მეგობრების სიყვარულს, სითბოს, თბილისის ქუჩებს, სინაგოგას, სულში ტკბილად ჩამწვდომ ქართულ ჰანგებს და ჩემს უბანში, ბავშვობაში გატარებული წუთები მღელვარებით თვალწინ მეხატებოდა.
ამ ნოსტალგიაში გართულს, მომაგონდა ორი განსაკუთრებული შემთხვევა, რომელსაც წლების მანძილზე გულის კუნჭულში გაურკვევლად მიეძინა, იმიტომ რომ სრულიად უმნიშვნელოდ და ბავშვურ გატაცებად მიმაჩნდა, მაგრამ მეხსიერებამ არ მოინდომა მისი დავიწყება, ალბათ იმიტომ, რომ ასეთი შემთხვევები არასოდეს არ მომხდარა ჩემს ცხოვრებაში.

ეს იყო რუსულ სკოლაში, დაახლოებით 8 წლის ასაკში, როდესაც პირველი ქართული ენის გაკვეთილი ჩაგვიტარდა. მერხზე დადებული წიგნი ფაქიზად გადავშალე და თვალი შევავლე ლამაზ, ჩუქურთმებივით დიდად დაწერილ ასოებს, აღფრთოვანებულს იმ წამებში ისეთმა გრძნობამ ამიტაცა, რომ თითქოს მსურდა ის ასოები ამომეგლიჯა და გულში ჩამეკრა.
საკვირველი კიდევ ის არის რომ დაახლოებით იმავე ასაკში იგივე შეგრძნება გამიმეორდა, როდესაც საყვარელი დეიდის ოჯახში პირველად ვიხილე ფურცელზე დაბეჭდილი „თორული ასოები“ (იმ დროს ეგრეთ წოდებული). ამ ორი საოცარი შემთხვევის გრძნობებმა ნათელში ამოყვეს თავი, როდესაც წარსულის ემოციები, ამღვრეული შამპანიურივით აწმყოს შეერწყა, თავი აეხადა და ქილა შემივსო, დამათრო და უეცრად აზრი გამინათა.  ამას ვუწოდე „მშობლიური მიწა-წყლის ძალა“, რომელიც ფესვებში ებღაუჭება ადამიანის სულს და მაგნიტივით იხმობს, რათა მოეალერსოს და ამოსძახოს „ჩემი ხარ“!
და აი, უკვე 26 საუკუნე ამ ჯადოსნურმა ძალამ მრავალი სული დაიპყრო, უსაზღვრო ნაყოფი გამოიღო – შეასისხლხორცა ჩვენი წინაპრები და შექმნა განუყრელი ქართველთა და ებრაელთა ოჯახური, ძმური, ჭეშმარიტი სიყვარული, სიყვარული რომელიც სიკეთეს მოაქვს – სითბოს მოაქვს და გამტანიანობას. ებრაულად ამას ჰქვია: „აჰავათ ხინამ“ (უფასოდ სიყვარული), რომელსაც უდიდესი ძალა აქვს, რომლის სულისკვეთებით ეს ორი ერი ერთმანეთს ამკობს და ცოდო-ბრალი სწამთ (როგორც იტყვიან) „ფერი ფერს და მადლი ღმერთს“!

ჩემო ძვირფასებო, უნიჭიერესებო და ლამაზებო – ამიერიდან დებო და ძმებო! მეამაყებით და უსაზღვროდ გახარებული ვარ, რომ ჩემს ცხოვრებაში შემოაღეთ კარი, გამიბრწყინეთ იმედები თქვენი ლამაზი სულით და გამითბეთ გული – თქვენი სიყვარულით!  ყველას გეხვევით და პერსონალურად გიხდით უღრმეს მადლობას ჩემი და ჩემი ოჯახის მასპინძლობისთვის. ღმერთსა ვთხოვ, რომ სულ სიკეთით გადამეხადოს თქვენი დაუვიწყარი პატივისცემა!

მუდამ ჩემს გულში დარჩებიან: ჟურნალისტი ქ-ნი ლეილა ნოდია და მისი მეუღლე ფრიდონი, ქ-ნი ნაზი კოდალაშვილი და უნიჭიერესი გიორგი ალანია, ქ-ნი ლია აბრამიშვილი, ქ-ნი ია ხანუქაშვილი, მისი ულამაზესი ოჯახი და უნიჭიერესი შვილიშვილი აბი, ქ-ნი ლალი ლატავრა, ქ-ნი დოდო პილია (ირინას საყვარელი დედიკო) ირინა პილია, უნიჭიერესი მომღერალი ქ-ნი ირმა რაზმაძე და მისი მეგობარი ბ-ნი დათო, ქ-ნი ესთერ შუსტერი, ბ-ნი გურამი მეფარიძე (მამაჩემის ძმობილი) და მისი ორი ქალიშვილი თეიკო და თინიკო, ბ-ნი ელი ელიშა, მიხაელ (ჩვენი სინაგოგის მმართველი), ბ-ნი გურამი და ბ-ნი ოლეგი (მამაჩემის მეგობრები).
მეგობრებო, მაპატიეთ თუ გადავაჭარბე და თავი მოგაწყინეთ. ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს სუფრის თამადა ვიყო და ყანწით თქვენი სადღეგრძელოები ისმებოდეს. ამიტომ, საჭიროდ მივიჩნევ, რომ შემოვუერთოდ ამ სუფრას დიდი სიყვარულით და თაყვანისცემით ის ადამიანები, რომელნიც ფიზიკურად ჩვენთან არ იმყოფებიან, მაგრამ ცხოვრებას გვილამაზებენ და რომლის არსებობა საქართველოს განძია. სიამაყით ავღნიშნავ რომ, ბევრი მათგანი ჩემი ფეისბუქის მეგობრების სიაშია. ესენი არიან ჩვენი უნიჭიერესი ხელოვანი ვარსკვლავები: ქ-ნი ნანი ბრეგვაძე, ბ-ნი ბუბა კიკაბიძე, ქ-ნი ნატო გელაშვილი, ქ-ნი თამრიკო ჭოხონელიძე, ბ-ნი ბესიკ კალანდაძე, ბ-ნი მამუკა ონაშვილი, ქ-ნი ნინო ჩხეიძე და სხვ…
მათთან ერთად არ დავაშორებ ისრაელის ქართველ ებრაელ ხელოვან ვარსკვლავებს: ქ-ნი ლილი კრიხელი, ქ-ნი ნანა დვირი, ქ-ნი მზია ათანელოვი, ბ-ნი იუზა მოშიაშვილი, ბ-ნი მორის ჯანაშვილი, ბ-ნი ბადრი ჯანაშვილი და სხვ.., ფეისბუკის მეგობრებს, ჩემს ოჯახს, ჩემს საყვარელ მშობელ მამას (მიხაელ ჯინჯიხაშვილი), ინგას, ჩემ ოთხ შვილს და მათ შორის ჩემს ორ გოგონას: რინატის და ტალის, რომელნიც პირველად ეწვივნენ მშობლიურ მიწას და აღფრთოვანებით აღნიშნეს საქართველოს სითბო, სილამაზე და დიდად მოიწადინეს ამ ერთობის გაძლიერება.

და კიდევ, დიდი მადლობა, ჩემთვის ყველაზე უახლოეს, უძვირფასეს, საამაყო და სათაყვანო ადამიანს, რომელიც დაბადებიდან ჩემი მეგზურია, მისი არსებობა სითბოსა და ღიმილსა ჰგვრის გარემოს და რომლის მეშვეობით ეშხი მიეცა ჩვენს მოგზაურობას. ეს არის ჩემი და, ფრიდიკო (ედით ალონი).

თქვენს გარეშე ამ ცხოვრებას ფასი არა აქვს! ყველას ერთად გ ა გ ი მ ა რ ჯ ო თ!!! იყავით ჯამრთელნი, გახარებულნი და ბედნიერნი!
გილოცავთ ახალ 2015 წელს!
თქვენთან ერთად მსურს, რომ დავლოცო მსოფლიოს ყველა კუთხის კეთილი ადამიანები, სადაც სიკეთე ითესება და ვინც მშვიდობას ეწევა… და ახლა, როდესაც მტერი სასტიკად აჯანყდა, თითქოს და ბოროტმა სულმა მეფობა ისურვა, ყველა კუთხიდან მუქარა ისმის,
შიშით ატაცებულნი უთვისტომო ვხდებით და ველოდებით სასწაულ შველას, რომელიც მხოლოდ ზღაპრებში ხდება..

სასწაულის მოლოდინში იმედებით სანთელს ვანთობ,
გულმოდგინედ ვილოცვები ნუგეშები ბაგეს ატკბობს.
ღმერთო ჩემო, გევედრები შეიწყალე შენი ხალხი,
არ მოგვაკლო სიყვარული და სიკეთე მზის და მთვარის,
გარწეულსა დედა მიწას მიეფერე ზეცის მადლით
და ზღაპრულად დაგვიბედე ეს ქვეყანა
შენის მართვით…

მაია ელიაუ ჯინჯიხაშვილი

ისრაელი, ქალაქი ხულონი, 2015 წ.

შიმონ პერესის რქოვანას ტრანსპლანტაციისთვის გამოიყენებენ

`პოტენციალი ადამიანებს ძალიან დიდი აქვთ, მაგრამ ისინი ცოტათი ზარმაცები არიან. თუ რაიმეს მიღწევა გინდათ, უნდა იმუშაოთ… ციდან არაფერი არ ცვივა. ჩვენ ისრაელში ძალიან ბევრს ვმუშაობდით… რა არის ამაში ცუდი?! არ ვიცი… ადამიანები შვებულებაში გადიან… ეს დროის ფუჭი ხარჯვაა. მე 90-ს გადავცილდი და არასდროს ვყოფილვარ შვებულებაში. მე მეუბნებიან "შენ რა… არანორმალური ხარ? როგორღა ისვენებ?" მე კი ვამჯობინებ ვიმუშაო და სამუშაოსგან სიხარულს ვღებულობ. პესიმისტებიც ნუ იქნებით! ესეც დროის ფუჭი ხარჯვაა… განსაკუთრებით მაშინ, როცა დროება იცვლება` _ ეს ისრაელის უხუცესი პრეზიდენტის, აწ გარდაცვლილი შიმონ პერესის სიტყვებია.
  ახლა დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ ებრაელი ხალხის უსაყვარლესმა პრეზიდენტმა დაისვენა. თუმცა, სიკვდილის წინ მაინც მოახერხა სასარგებლო ყოფილიყო ხალხისთვის. მისივე სურვილით, ყოფილი პრეზიდენტის რქოვანას ტრანსპლანტაციისთვის გამოიყენებენ.

თამარ მეფის უნივერსიტეტის ინიციატივა: თბილისის ერთ–ერთ ქუჩას ეწოდოს შიმონ პერესის სახელი

2016 წლის 28 ოქტომბერს  ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის, ბატონი გიორგი ალიბეგაშვილის სახელზე  შევიდა   საინიციატივო წერილი:  საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია, პროფესორ-მასწავლებლები და სტუდენტები შემოდიან  თხოვნითი წინადადებით, ქალაქ თბილისის რომელიმე ქუჩას, თქვენი შეხედულებისამებრ შერჩეულს, ეწოდოს თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის შიმონ პერესის სახელი.უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი_  მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

არქიმანდრიტი ადამი (ახალაძე): შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება ქართულ-ებრაული ურთიერთობების კერა

27 ოქტომბერს, საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში, საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწის, პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის _ შიმონ პერესის აუდიტორია.

img_6994

.

img_7008

.

img_7001

ღონისძიებას ესწრებოდნენ ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, ქართულ-ებრაული თემის წარმომადგენლები , პოლიტიკოსები, ისტორიკოსები, ფილოსოფოსები და სხვა საპატიო სტუმრები. როგორც უნივერსიტეტის რექტორმა, არქიმანდრიტმა – ადამმა (ახალაძე) განაცხადა, შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა-განათლების კიდევ ერთი კერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციების და სხვა ღონისძიებების ადგილი. მან დიდი მადლობა გადაუხადა საქართველოს საპატრიარქოს და განაცხადა, რომ „ეს ღონისძება არის გზაჯვარედინი ქართველ და ებრაელ ხალხს შორის“. ღონისძიებას ასევე ესწრებოდა ქართველი ებრაელი პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საქართველოს ებრაელთა მსოფლიო კონგრესის თანათავმჯდომარე, ისრაელის სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში – შაფთაი ცური.

„ შიმონ პერესი ცნობილი იყო არა მხოლოდ ისრაელის სახელმწიფოში, ის ცნობილი გახლდათ მთელს მსოფლიოში და ეს ჩვენ კარგად დავინახეთ მისი დაკრძალვის დღეს, თუ როგორ დააფასა იგი მსოფლიოს ყველა ლიდერმა. დღევანდელი დღე კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს, რომ კავშირი, ქართველ და ებრაელ ხალხს შორის მჭიდროა და კვლავ გრძელდება. ამ  წინ გადადგმული ნაბიჯისათვის მე დიდ მადლობას ვუხდი უნივერსიტეტს და პირადად უნივერსიტეტის რექტორს _ არქიმანდრიტ ადამს (ახალაძე),, _ განაცხადა შაფთაი
ცურმა.

img_7036

ღონისძიებას ასევე ესწრებოდა ქართულ-ებრაული ურთიერთიერთობების ერთ-ერთი პატრიარქი, პოლიტოლოგი _ ჯამლეტ ხუხაშვილი. მან საუბრისას გაიხსენა შიმონ პერესის ვიზიტები საქართველოში და განაცხადა: – „მიხარია და ვამაყობ იმით, რომ მე ქართველი ვარ“ .
უნივერსიტეტის რექტორმა და არქმიანდრიტმა ადამმა ასევე დიდი მადლობა გადაუხადა საინფორმაციო სააგენტო „postalion.com“-ს გვერდში დგომისათვის.  „postalion.com“-ის ინიციატივით შეიქმნა ახალი რუბრიკა, რომლის სახელწოდებაა _ „ ორ მიწაზე დარწეული აკვანი“ . რუბრიკა ეძღვნება ებრაულ- ქართულ ურთიერთობებს და მას უძღვება საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის რესურსების მართვის დეპარტამენტის თავმჯდომარე, ექიმი _ ირინე ბიბილეიშვილი -იოსებაშვილი .

14881208_687264041438162_1000845094_o

 

.

img_7025
აუდიტორიის გახსნის შემდეგ გაიმართა მრგვალი მაგიდა სახელწოდებით-“შიმონ პერესი-გზა მომავლისკენ“ . მონაწილეებმა შიმონ პერესი გაიხსენეს და მის ცხოვრებასა და მოღვაწეობაზე ისაუბრეს. მოგონებებს თან ახლდა დიდი ემოციები და ცრემლი. დამსწრე საზოგადოებას აჩვენეს შიმონ პერესის გამოსვლა ქართულ ენაზე.
„ჩვენ, საქართველოში მცხოვრები ქართველები და ებრაელები ძალიან ბევრს ვლაპარაკობთ 26 საუკუნოვან უნიკალურ ურთიერთობასა და მეგობრობაზე , მაგრამ იმასაც ვფიქრობთ, რომ ბოლომდე არ არის შესწავლილი ჩვენი ურთიერთობების,  საქართველოში მცხოვრები ებრაელების ისტორია. დღევანდელმა ფაქტმა, რაც თამარ მეფის უნივერსიტეტში მოხდა, ჩვენს წინ გადაშალა ფართო პერსპექტივები იმისა, რომ ეს ურთიერთობა უფრო სხვადასხვა ჰორიზონტებით გაიშალოს. თანაც ის ფაქტი, რომ დღეს ამ უნივერსიტეტში გაიხსნა მსოფლიო პოლიტიკის რაინდის, მსოფლიო პოლიტიკის დიდი ვეტერანის, გამოცდილი ჰუმანისტის და უბრწყინვალესი პატრიოტი ადამიანის – შიმონ პერესის კაბინეტი, კიდევ ერთი დასტურია იმისა, რომ ჩვენი ურთიერთობა  21-ე საუკუნეში ბევრის მომტანი იქნება. ეს სჭირდება ჩვენი ქვეყნის ისტორიას, სჭირდება ჩვენს მომავალ თაობას,  მსოფლიო ხალხებს. ეს სჭირდებათ მაგალითად სხვადასხვა ეროვნებისა და რელიგიების წარმომადგენლებს, რათა დაინახონ მათ, რომ შეიძლება სხვადასხვა ეროვნების ხალხმა იცხოვროს მეგობრულად, ურთიერთპატივისცემით, სიყვარულით. ისე, როგორც ხდება ჩვენს მზიურ და მშვენიერ საქართველოში, „- განაცხადა კლუბ „26“-ის ხელმძღვანელმა, ზაირა დავარაშვილმა.

img_7031

.

img_7015

„როდესაც მსოფლიოში ცნობილი ადამიანები არსებობენ, უნდა შევეცადოთ, რომ ისინი საქართველოში ჩამოვიყვანოთ, შევხვდეთ მათ. მე ვსაუბრობ ისეთ ცნობილ ადამიანებზე, როგორიც იყო შიმონ პერესი. ამ ასაკშიც კი რომ ჩამოსულიყო  ის აქ,  ჩვენს ქვეყანაში ბევრ საკითხს შეხედავდა სხვა თვალით, გაანალიზებდა ჩვენს შინაურ და საგარეო პოლიტიკას… ბრძენი ადამიანი იყო და ძალიან მწყდება გული, რომ აღარ არის. მას ბევრი სიკეთის გაკეთება შეეძლო ჩვენი ქვეყნისათვის. ასეთი ადამიანებისგან  უნდა ვისწავლოთ, როგორ უნდა ვიცხოვროთ, რადგან ის, ძალიან საინტერესო მოღვაწე იყო.  უნივერსიტეტში, მისი კუთხის  შექმნის იდეაც სწორედ აქედან დაიბადა. ვიფიქრეთ, რომ ასეთი მაგალითი საჭირო იყო მომავალი თაობისთვისაც,“ აღნიშნა „postalion.com“-თან საუბრისას უნივერსიტეტის რექტორმა, არქიმანდრიტმა ადამმა.

მარიამ ცხოიძე

ეს მოვლენა ოქროს ასოებით ჩაიწერება ქართულ-ებრაული ურთიერთობების ისტორიაში

რუბრიკა „ორ მიწაზე დარწეული აკვანი“ აშუქებს  იმ მოვლენებს, რომელიც ოქროს ასოებით იწერება ქართულ-ებრაულ ურთიერთობათა მრავალსაუკუნოვან ისტორიაში. სწორედ ამ რანგის ფაქტად შეფასდა საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ინიციატივა, რომლითაც საგანმანათლებლო კერამ ქ. თბილისის საკრებულოს მიმართა _ ეწოდოს თბილისის რომელიმე ქუჩას შიმონ პერესის სახელი.

გთავაზობთ ამონარიდს 28 ოქტომბრით დათარიღებული კოლექტიური საინიციატივო წერილიდან:

ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარეს,

 ბატონ გიორგი ალიბეგაშვილს

საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის ადმინისტრაცია, პროფესორ-მასწავლებლები და სტუდენტები შემოდიან  თხოვნით, ქალაქ თბილისის რომელიმე ქუჩას, თქვენი შეხედულებისამებრ  შერჩეულს, ეწოდოს თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის შიმონ პერესის სახელი.

უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი

მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.  

მკითხველს შევახსენებ, რომ 27 ოქტომბერს, საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწის,ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია. ღონისძიების საპატიო სტუმარი გახლდათ ისრაელის სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში, ბატონი შაბთაი ცური. მოწვეულნი იყვნენ  ქართულ-ებრაული თემის თვალსაჩინო წარმომადგენლები, თბილისის დიდი სინაგოგის რაბინები, ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, მწერლები, ჟურნალისტები, პოლიტიკოსები, მეცნიერები და სხვა საპატიო სტუმრები.

აუდიტორია გახსნეს უნივერსიტეტის რექტორმა _ არქიმანდრიტმა ადამმა  და ბატონმა შაბთაი ცურმა.

მისასალმებელ სიტყვაში რექტორმა  განაცხადა:

–შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა-განათლებისკიდევ ერთიკერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა და კულტურის მოღვაწეთა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციებისა და სხვა ღონისძიებების არა მხოლოდ ლოკალური, არამედ საერთაშორისო სივრცე… ამ აუდიტორიის დაარსებით ჩვენ მთელი მსოფლიოს გასაგონად ვამბობთ: კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება საქართველოში, ბატონი შიმონ პერეს, თქვენი სწორუპოვარი თავდაუზოგავი მოღვაწეობით, პატრიოტიზმითა და კაცთმოყვარებით.“

სიტყვა წარმოსთქვა ბატონმა ელჩმა: 

–„შიმონ პერესი ცნობილი იყო არა მხოლოდ ისრაელის სახელმწიფოში, ის ცნობილი გახლდათ მთელს მსოფლიოში.ეს ჩვენ კარგად დავინახეთ მისი დაკრძალვის დღეს, ვნახეთ, როგორ დააფასა იგი მსოფლიოს ყველა ლიდერმა. დღევანდელი დღე კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს, რომკავშირი, ქართველ და ებრაელ ხალხებს შორის მჭიდროა და კვლავ გრძელდება. ამ  წინგადადგმული ნაბიჯისთვის დიდ მადლობას ვუხდი თამარ მეფის უნივერსიტეტსა და პირადად უნივერსიტეტის რექტორს, არქიმანდრიტ ადამს”.

დამსწრეთ მიესალმა ებრაელთა მსოფლიო კონგრესის თანათავმჯდომარემ ბატონი ჯამლეტ ხუხაშვილი. თავის სიტყვაში მან განაცხადა: „დღეს განსაკუთრებით მიხარია და ვამაყობ იმით, რომ მე ქართველი ვარ“.

აუდიტორიის გახსნის ცერემონიალის შემდეგ უნივერსიტეტში გაიმართა შიმონ პერესის ხსოვნისადმი მიძღვნილი მრგვალი მაგიდა: „შიმონ პერესი, გზა მომავლისკენ.“

წერილის ავტორი: ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი

წყარო: postalion.com

შიმონ პერესის ხსოვნის დღე თბილისში

27 ოქტომბერს,  საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტში გაიმართება თანამედროვეობის გამოჩენილი სახელმწიფო მოღვაწისა და პოლიტიკოსის, ისრაელის მეცხრე პრეზიდენტის, ნობელის პრემიის ლაურეატის _ შიმონ პერესის ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღონისძიება. მოწვეული ბრძანდებიან ისრაელის ელჩი საქართველოში, ბატონი შაფთაი ცური, ცნობილი საზოგადო მოღვაწეები, ქართულ-ებრაული თემის წარმომადგენლები, პოლიტიკოსები,  ისტორიკოსები, ფილოსოფოსები და სხვა საპატიო სტუმრები.

 შიმონ პერესის სახელობის აუდიტორიას გახსნიან _ისრაელის ელჩი საქართველოში, ბატონი შაფთაი ცური; უნივერსიტეტის რექტორი, არქიმანდრიტი ადამი (ახალაძე).

შიმონ პერესის აუდიტორია გახდება არა მხოლოდ სტუდენტთა სწავლა–განათლების კიდევ ერთი კერა, არამედ ქართულ-ებრაული ურთიერთობების მკვლევართა შეხვედრების, საღამოების, მრგვალი მაგიდების, ლექციების, შემოქმედებითი საღამოების, სამეცნიერო კონფერენციებისა და სხვა ღონისძიებების ცენტრი.

15:20 სთ:

მრგვალი მაგიდა: შიმონ პერესი -გზა მომავლისკენ

მონაწილენი გაიხსენებენ შიმონ პერესს, ისაუბრებენ მის ცხოვრებასა და მოღვაწეობაზე.

რა მოხდა სურამის ებრაულ უბანში?

2005 წლის ნოემბერი იყო. თბილისი ქართული კულტურის საერთაშორისო ფესტივალს მასპინძლობდა. საორგანიზაციო კომიტეტის ხელმძღვანელმა, ქალბატონმა დარეჯან კუხიანიძემ  ღონისძიების ორგანიზებაში  დახმარება მთხოვა. ქართული ფოლკლორული ანსამბლები რამდენიმე ქვეყნიდან ჩამოდიოდნენ. ფესტივალი 10 დღის განმავლობაში გრძელდებოდა და მე რომელიმე ჯგუფისათვის კოორდინირება უნდა გამეწია. მიუხედავად გადატვირთული გრაფიკისა, სიამოვნებით დავთანხმდი კარგ ეროვნულ საქმეს. სტუმრების სიას ჩავხედე და თვალში მომხვდა ერთი ჯგუფი, ისრაელის ქალაქ რამლეს ბავშვთა ქორეოგრაფიული ანსამბლი, სიმონ ჯანაშვილის ხელმძღვანელობით. ქალბატონ დარეჯანს ვთხოვე,  მე ებრაელების დელეგაციას გავუწევ მეგზურობას-თქო.

ისრაელიდან  30 კაციანი ჯგუფი ჩამოვიდა, აქედან 25 მოცეკვავე გახლდათ. სულ ნარჩევი გოგო-ბიჭები იყვნენ – ლამაზები, ღიმილიანები და მორიდებულები. ყველაზე პატარა 4-5 წლისა იქნებოდა, უფროსები – ყველაზე მეტი 16 წლისანი. თან რამდენიმე მშობელიც წამოჰყოლოდათ. ანსამბლის ხელმძღვანელი, ბატონი სიმონ ჯანაშვილი არაჩვეულებრივი ადამიანი აღმოჩნდა. ბავშვებს საოცარი რიდი ჰქონდათ მისი და თან დიდი სიყვარული.

14800692_684789791685587_1731526232_n

.

14825728_684789851685581_567819404_n

.

14804944_684881428343090_1080069764_n

ფესტივალი დიდი წარმატებით წარიმართა, დღეში ზოგჯერ ორი კონცერტიც ტარდებოდა. ღონისძიებები კარგად იყო ორგანიზებული და დროდადრო ექსკურსიებიც გვქონდა ხოლმე დაგეგმილი იმისთვის, რომ ფესტივალი ჩამოსულთათვისაც საინტერესო ყოფილიყო და ადგილობრივებისთვისაც. ერთ დღესაც ბატონი სიმონი თხოვნით მოვიდა, თავისი ჩვეული მორიდებით _  ხვალ, მთელი დღის განმავლობაში ბავშვებს თბილისი უნდა დავათვარიელებინო, მე ამ ქალაქში გავატარე მთელი ახალგაზრდობა, ყველა კუთხე–კუნჭული ვიცი, ამიტომ თავად წავიყვან მათ ქალაქის გასაცნობად. ჯგუფში ბავშვების უმეტესობა სურამელი ებრაელების შვილიშვილები არიან. იქნებ ისე მოგვიხერხოთ, რომ ერთი დღე სურამში გავიყვანოთ, თავიანთი მშობლების და წინაპრების სახლები სურთ რომ  ნახონო.  გამცრა…. ჩემთვის მგრძნობიარე თემას შეეხნენ. განა რა იციან ამ თითისტოლებმა მამა-პაპის ფუძის მადლი რა არის-თქო, გავიფიქრე, მაგრამ გავჩუმდი. სიმონს დავპირდი, ყველაფერს მოვაგვარებდი და ბავშვები სასტუმროში დავტოვე. ცოტა რთული იყო უკვე დაგეგმილი და ყველა ინსტანციასთან შეთანხმებული მარშრუტის შეცვლა, თან საქმე უცხოეთის მოქალაქეებს ეხებოდა.

იმავე დღეს შევხვდი დიასპორის მინისტრის პირველ მოადგილეს,  ქალბატონ თამარ მახარაშვილს. ყურადღებით მომისმინა  და უმალვე მიხვდა, რაოდენ მნიშვნელოვანი იყო ებრაელი ბავშვების გამგზავრება სურამში. დილით ყველაფერი ადგილზე დაგხვდებათო, მითხრა გაღიმებულმა. გახარებული დავბრუნდი სახლში. წარმოვიდგინე ჩემი ბავშვების ემოციები, როცა ვეტყოდი, აბა ახლა ყველანი ავტობუსში და სურამისკენ მივდივართ-თქო.

დილას ადრიანად მივაკითხე სასტუმროში „ძველ თბილისი“.  საუზმობდნენ… ჩემმა სიურპრიზმა იმაზე დიდი სიხარული და ჟრიამული გამოიწვია, ვიდრე ველოდი. როგორ გულით სდომებიათ ამ პატარა ანგელოზებს წინაპრების ფუძის ნახვა.

14825648_684877911676775_230617166_n

მოკლედ, დავიძარით სურამისკენ, გზაში სიმღერა და ცეკვა-თამაში გვქონდა. სურამში ისე შევედით, არც გაგვიგია. სიმონ ჯანაშვილი თავადაც სურამელი გახლდათ და ის გვიწევდა მეგზურობას. ებრაელების უბანში მივედით. მთელი ავტობუსი გაირინდა, სიცილი და ჟრიამული უცებ სიჩუმემ შეცვალა. სიმონი ავტობუსიდან ჩავიდა და ბავშვებიც მიყვნენ. ევრითულ ენაზე რაღაცას ელაპარაკებოდა ხან ერთს, ხან მეორეს. მივხვდი, რომ სახლების მოძებნაში ეხმარებოდა. დავინახე, რომ 15 წლის შირლი გაჩერდა ჭიშკართან და ეზოს გაჰყურებდა. მივხვდი, იპოვნა პაპისეული სახლი. კარს ხელი წავკარი და კარ-მიდამოში შევედი, მასპინძელს შევეხმიანე. შუახნის ქალმა გამაგონა. ავუხსენი ვინც იყო სტუმარი და ვთხოვე, სახლში შეეპატიჟებინა. წარბიც არ შეუხრია _ ჩვენ ახლაც გვახსოვს ებრაელების სიკეთეები, მაგას როგორ დაგამადლებთო. წამო ბებო, შეციებული ხარ, ბუხართან ჩაი დავლიოთ, ისეთი ნაზუქები მაქვს გამომცხვარი, თითებს  მიაყოლებო – მოხვია შირლის და მის დაქალს ხელი და წაიყვანა. ბავშვები დადიოდნენ, სიმონმაც უამრავი ნაცნობი ნახა,  შუა გზაზე უკვე მთელი უბანი გამოეფინა, ყველამ  გაიგო ვინ სტუმრობდა იქაურობას. იყო დიდი მოკითხვა და გამოკითხვა: ვანო პაპა ცოცხალია?… შენა კაცო, დათიკოს შვილიშვილი არა ხარ?… ჯამლეტა რასა იქმს?… მესმოდა კითხვები. სიმონიც ხან რომელ ბავშვს გამოიყვანდა წინ, ხან რომელს _ ეს იმის შვილიშვილია, ეს ამისო, ამბობდა ძველი სურამელის კილოთი და ცრემლით გაბზარული ხმით. მოხუცები ბავშვებს ათვალიერებდნენ, `ვახ როგორ ჰგავს ბაბომისსა, პაპამისივით არ უცინის სახეი?…` და ასე დაუსრულებლად ეძებდნენ პატარა ებრაელებში, სურამიდან წასულების შვილიშვილებში, თავისი მერხის ძმაკაცების, ნაცნობ–მეგობრობრების,  საყვარელი მეზობლების ნაკვთებს, ღიმილს და მანერებს.

ღმერთო, იმხელა სიყვარული და მონატრება ტრიალებდა იმ წუთებში ებრაელების ყოფილ უბანში, ქვასაც კი აატირებდა.

უცებ თვალი რაღაცამ მომტაცა. მოშორებით პატარა მოშკა შევნიშნე ღობეს უცნაურად მიხუტებული. ისეთი ცელქი და ხალისიანი ბავშვი იყო, მეუცნაურა მისი ასეთი სერიოზული სახე. შუბლი ხის მესერზე ჰქონდა მიყრდნობილი და პერიოდულად ზეცას ახედავდა ხოლმე თავისი ლამაზი, ცისფერი თვალებით. ვიფიქრე, მივალ, ბავშვი მარტოა და არ შეშინდეს მეთქი, მაგრამ უცებ მივხვდი, რომ რაღაც საკრალური ხდებოდა იმ წუთას. სიმონმაც თვალი მიქნა, აცალეო. არ ვიცი რა დააბარა პაპამისმა ამ პატარა ანგელოზს თავის ნასახლარში, რა სიყვარული გამოატანა ასეთი, მაგრამ არცერთი სიტყვა არ დაუკარგავს ბიჭს, კაკალ-კაკალ მოურბენინა წინაპრის ფუძეს. თვალს ვერ ვაშორებდი პატარა „ვაჟკაცს“. ერთი იერუსალიმში გოდების კედელთან მინახავს ასეთი მლოცველები, მოწიწებით მდგომნი და მეორე, ეს ანგელოზი ვნახე სურამის ებრაულ უბანში… ბოლოს ბავშვმა თვალი მოავლო ეზოს,  ხის ღობეს აკოცა და დაშორდა.

მივხვდი, რომ ეს ის დღე იყო, რომელიც მთელი ცხოვრება გემახსოვრება ადამიანს.

იქიდან წამოსულებმა ბორჯომის ტყე-პარკისკენ გავაგრძელეთ ექსკურსია. უკვე გვარიანად აცივებული იყო და ვიფიქრე, ბავშვებს ბორჯომსაც ვანახებ, ამდენი ემოციების მერე ცოტა გართობა არ აწყენდათ თქო. ბორჯობის ტყე-პარკი უკვე  დათოვლილი დაგვხვდა. გაიხარეს ჩემმა პატარა მეგზურებმა, ითამაშეს, იხალისეს… გაოცებულები უყურებდნენ ამდენ თოვლს. უცებ დავინახე აჭარულის სოლისტს, 8 წლის სივანს  ჩანთა  გაუხსნია და თოვლის გუნდებს იწყობდა. სიცილი ამიტყდა, ბატონი სიმონიც იცინოდა. ჩვენ სადაც ვცხოვრობთ, იქ თოვლი არ იცის, ეს ბავშვები თოვლს პირველად ხედავენო _ მითხრა მან. ჰოდა მიჰქონდა ბავშვს თოვლი თავისი ჭკუით სახლში. ცოტა ხანში ვუთხარი, ეხლა ჩაიხედე ჩანთაში, რამდენი გუნდა დაგრჩა-თქო? რა დახვდებოდა ჩანთაში მოგეხსენებათ ალბათ.

14826311_684878518343381_111854505_n

ამ დროს ერთ-ერთი მოცეკვავის, ლერი ბერაძის ტელეფონიდან ზარი გაისმა. ბიჭმა ქართულად უპასუხა. საუბარი რომ დაასრულა, მოგვიტრიალდა და გვითხრა, პაპაჩემი იყო, აქვე ცხოვრობს, სუფრა გაუშლია და გველოდებაო. სიმონს გაეღიმა, კარგად ვიცნობ გუჯას, რომ არ მივიდეთ, სურამის გასასვლელთან დაგვხდება და მაინც არ გაგვიშვებსო. ვიფიქრე, ბარემ ბოლომდე ავუსრულებ გულისწადილს ჩემებს-თქო და მოვაბრუნეთ ავტობუსი. გუჯა დავარაშვილი დიდებული ადამიანი აღმოჩნდა. მისი ოჯახი განთქმული ყოფილა სტუმართმოყვარეობით. სამეფო სუფრა დაგვახვედრა. კარგა ხანს გაგრძელდა ქართული ტრადიციული სადღეგრძელოები, სიმღერები,  ცეკვა-თამაში დავარაშვილების ოჯახში. საკუთარი შვილიშვილივით ეფერებოდა მასპინძელი ანსამბლის ყველა წევრს.

ემოციებით დატვირთულნი დავბრუნდით თბილისში. თუ სურამისაკენ მიმავალ გზაზე ბავშვების ჟრიამული არ წყდებოდა ავტობუსში, უკანა გზაზე დადუმებულები ათვალიერებდნენ ღამის თბილისს ფანჯრებიდან.

ამ ათმა დღემ დიდად დაგვაახლოვა. ბავშვებს ისე უხაროდათ ჩემთან ყოფნა, მთხოვდნენ, დილაობით ადრე მივსულიყავი და ერთად გვესაუზმა. მეც ძალიან შემიყვარდნენ, გული მწყდებოდა, რომ დაშორების დრო ახლოვდებოდა. დიდი წარმატებები ჰქონდათ ფესტივალის კონცერტებზე, სიმონს დიდებული მოცეკვავეები გაუზრდია ისრაელში. რაღაც საოცარი ქართული ნაპერწკალი შემოჰქონდათ სცენაზე, ეტყობოდათ, რომ მათ დიდი პედაგოგი და ქართული ცეკვის დიდოსტატი ზრდიდა.

დადგა განშორების დღე. შუადღით მივაკითხე დასამშვიდობებლად. უკვე ვეღარ წარმომედგინა, ამის მერე რაღა უნდა გამეკეტებინა მათ გარეშე. სასტუმროს ჰოლში დამხვდნენ. სიმონი მომიახლოვდა და მთხოვა, ბავშვებს თქვენთან დამშვიდობება სურთ და ჯერ ნუ წახვალთო. უცებ მოგროვდნენ ყველანი, შემომეხვივნენ გარშემო და უცნაურად მიღიმოდნენ. მივხვდი, რაღაც ჰქონდათ ჩაფიქრებული. მეგონა, რაიმე ცეკვას შემისრულებდნენ დასამშვიდობებლად, ან მიმღერებდნენ და გავირინდე მოლოდინში.

დუმილი ბატონმა სიმონმა დაარღვია: _ ჩვენი ბავშვები ძალიან შეგეჩვივნენ, შეგიყვარეს და მთელი ჩვენი ჯგუფი დიდ მადლობას გიხდით ასეთი ზრუნვისა და სიყვარულისთვისო. ეს მითხრა, მარჯვენა ხელი გაშალა და გამომიწოდა. ეს ჩვენი ანსამბლის სახელზე ატარეთ, ქალბატონო ირინა, ბავშვებს უნდათ რაღაცით მადლობა გითხრან და თქვენც სულ გახსოვდეთ ისინიო. დავხედე და რას ვხედავ, ოქროს მედალიონი დედა ღვთისმშობლის გამოსახულებით…

  ეს უკვე ბოლო წვეთი იყო… ცრემლები წამომივიდა, ამ ანგელოზებს ფული შეუგროვებიათ და ჩემთვის ამხელა სიწმინდე უყიდიათ. როგორც ჩანს, უფროსები დაეხმარნენ, მაგრამ საიდან ამხელა სიყვარული, ჩვენ ხომ მხოლოდ 10 დღე ვიყავით ერთად.

ცრემლიანი რომ დამინახეს, ბავშვები შემომეხვივნენ, მშობლებიც მემშვიდობებოდნენ, თავიანთი ტელეფონის ნომრებს მიწერდნენ, სიმონიც იქვე იდგა და ცრემლიანი თვალებით გვიყურებდა. ვერ მივიღებ ამხელა საჩუქარს-თქო გამოვაცხადე, აზრი არ ჰქონდა ჩემს პროტესტს. ჩვენი ხალხი ასეთია, მითხრა ერთ-ერთმა მშობელმა, პატივს რომ სცემ, აუცილებლად შეეცდება რაღაცით მადლობა გადაგიხადოს. ეს კი არაფერია, სიამოვნებით ატარეთ გულზე და ჩვენ მუდამ გემახსოვრებითო.

მართლად ასე მოხდა, აგერ უკვე 11 წელი გავიდა, ზოგიერთ მათგანს დავუმეგობრდი, სტუმრადაც მიმიწვიეს, ჩემთანაც ჩამოდიან. მას შემდეგ, არც ღვთისმშობლის მედალიონი მომიხსნია და არც ის დღეები  დამვიწყებია არასოდეს.

ავტორი: ირინე ბიბილეიშვილი-იოსებაშვილი

წყარო: postalioni.com

სხვადასხვა